Weer veilig terug in Nederland

Met dit bord werd ik begroet, toen ik in alle vroegte op 13 maart aankwam op Schiphol. M'n ouders en bijna al m'n broers en zussen stonden me op te wachten, een hele leuke verrassing! En nu is het nagenieten, foto's kijken, sterke verhalen vertellen, iedereen weer opzoeken en uiteindelijk m'n draai weer zien te vinden in Nederland. Ik zal vast nog vaak terug denken aan die verre eilanden ergens in de oceaan, aan de andere kant van de wereld...

Laatste berichten vanuit Nieuw Zeeland...

Ha beste familie en vrienden,

Nog even, en dan stap ik op het vliegveld, terug naar het koude noordelijke halfrond... Ik ga dit bijzondere land zeker missen, maar op dit moment kijk ik er ook erg naar uit, om jullie allemaal weer te zien. Gemengde gevoelens dus.

De afgelopen dagen heb ik rustig aan gedaan, ik heb nog wat meer van Auckand gezien en ben uiteindelijk weer uit gekomen waar ik begonnen was: bij de familie Van Tonder in Orewa, waar ik de eerste dagen zo gastvrij ben ontvangen. Heel leuk om deze mensen weer terug te zien, ik voelde me er weer gelijk thuis!

Afgelopen donderdag had ik nog een pittige ervaring met het Aucklandse verkeer. Ik kon het subaru-tje van Tsjeerd en Louise weer lenen, en daarmee ben ik over de snelweg en dwars door downtown Auckland gereden, pfff... Het was de eerste keer dat ik aan de linkerkant over de snelweg reed, en ik moest letterlijk in spiegelbeeld denken, erg bijzonder. Op zoek naar een parkeerplaats stak ik nog per ongeluk een grote brug in Auckland over, waardoor ik in een compleet ander deel van de stad belandde. Gezellig druk, dat Auckland!

In Auckland ben ik naar het grote Auckland museum geweest, en iets gezien van de kleurrijke Maori cultuur. Ook heb ik nog een van de hoogste vulkanen miden in de stad beklommen, vanaf waar ik een 360 graden uitzicht had over de hele stad. Echt gigantisch groot, dat Auckland, van noord naar zuid zeker 70 km! Ik kon ook zowel de Pacific als de Tasman zee zien, Auckland ligt namelijk op een smal stuk land tussen Northland en de rest van het Noordereiland.

Vandaag ga ik de mensen nog opzoeken, met wie het allemaal begon: Wijnand en Hanneke Bredemeijer, van wie ik het adres kreeg in Nederland, van de zus van Wijnand. En dan is het morgen zover: afscheid nemen van dit stukje wereld, op weg naar dat andere stukje aarde, waar het soms wel eens regent en bewolkt is, en ook het ook wel eens beetje druk kan zijn, maar wat toch ook mijn thuis is. Ik hoop dat ik er snel m'n plekje weer kan vinden!

Hartelijke groeten vanuit Orewa, Nieuw Zeeland,

Sytze

de laatste foto's...

De Moa, in het Auckland Museum. De Moa was de grootste loopvogel in Nieuw Zeelad, maar is zeker 500 jaar geleden uitgestorven doordat de Maori er intensief op gejaagd hebben. Er waren meerdere soorten, en dit was de grootste (zeker 3 meer hoog!)
Maoridans in het Auckland Museum. Voor de Maoi is optreden voor toeristen een van de manieren om hun cultuur meer bekendheid te geven. Heel speciaal was de 'Haka', een soort krijgsdans, met veel spierballenvertoon, rollende ogen en uitgestoken tongen. De bedoeling was, om de vijand schrik aan te jagen, en dat zal ze zeker gelukt zijn! De Haka wordt nog steeds gebruikt, als het nationale Nieuw Zeelandse rugbyteam optreed,aan het begin van de wedstrijd.
En ik mocht ook nog met ze op de foto!
Eergisteren heb ik Mount Eden beklommen, een van de vele vulkanen in het stedelijk gebied van Auckland. Ik kijk hier over de krater heen naar Downtown Auckland
En dit is een voorbeeld van de bonte mengelmoes van bouwstijlen in het centrum van Auckland. De stad komt over, alsof er vrijwel geen plan aan te pas gekomen is, net of iedereen, die maar zin heeft om iets te bouwen, z'n gang kan gaan.

Van Tongariro tot Auckland

Ha beste familie en vrienden!

Nog even, en dan stap ik weer op het vliegtuig, op weg naar het Nederlandse voorjaar. Ik ben al in Auckland, vanaf waar ik volgende week maandag vertrek richting het noordelijk halfrond. Ik moet geloof ik nog wel erg wennen aan het idee..

De afgelopen week, sinds ik afscheid genomen heb van de gastvrije familie Hendl, zijn weer veelbewogen geweest. Eerst ben ik naar Hamilton gereist, per Daumtaxi, zoals een Duitser die ik een keer tegenkwam, het fraai uitdrukte. Ik heb hier Andrew Dickson weer ontmoet, met wie ik de eerste keer dat ik op het Noordereiland was, onder andere mee ben geweest naar een belangrijke rugbywedstrijd. Ik ben hier een dag gebleven, lekker bijgekomen en toen weer verder getrokken naar de Coromandel, een schiereiland ten oosten van Auckland. Dit gebied staat bekend om de mooie stranden, dus dat moest ik eens aan een nader onderzoek onderwerpen.

Onderweg erheen lifte ik met een man mee, die in Coromandel een zomerhuisje en een kleine vissersboot bleek te hebben. Hij nodigde me uit, om een dagje mee te komen vissen op de oceaan, ik kon dan ook wel blijven overnachten. dat liet ik me geen twee keer zeggen! Voor het resultaat: zie de foto:) Deze man en z'n familie waren erg 'easy going' behalve vissen hebben we ook heel wat uurtjes doorgebracht op het terras van z'n huis, een biertje erbij en verse zelfgebakken vis op een schaal, een goed leven!

Hierna ben ik in een bejaarde brandweerwagen naar Hahei gelift, een klein plaatsje een stuk verder naar het noorden. Ik had gehoord dat je hier goed kon snorkelen, dus ik heb een snorkeluitrusting gehuurd en ben het ook eens gaan proberen. En het was erg mooi, wat ik zag deed me erg denken aan beelden die ik wel eens in een natuurfilm heb gezien van duikers op zoek naar tropische vissen. Helaas had ik al eerder ervaren, dat mn camera niet waterdicht is, ik heb dus geen foto's kunnen maken... Wel heb ik foto's van de kust waar ik heb gesnorkeld, en die was ook erg mooi, met heel bijzondere kalksteenformaties (zie foto's)

Daarna kon ik met een Nederlands stel meerijden naar Auckland, waar ik uiteindelijk terrecht kwam bij mensen, die ik in oktober al had ontmoet tijdens het kamp van de Reformed churches. Ik geniet op dit moment nog steeds van hun gastvrijheid, vanuit hun huis heb ik verschillende plekken rondom Auckland bezocht, die ook erg een bezoekje waard bleken te zijn. Zo ben ik naar Rangitoto geweest, een vulkaan, die 600 jaar geleden ineens vanuit het niets uit de zeebodem is opgerezen, met veel explosies en ander natuurgeweld. Heel interessant om te zien, hoe de natuur zich daana heel langzaam heeft gevestigd op het eiland, in verschillende stadia, van mosjes via struiken naar complete bomen. Ook ben ik in een subaru, die ik mocht lenen van Tjeerd en Louise, waar ik nu logeer, naar de kust ten westen van Auckland gereden, en daar heel bijzondere rotsformaties, een tikje aggressieve krabben, een Jan-van Gent-kolonie en een getijdegrot gezien. Ik wist niet, dat de natuur zo dicht bij Auckland zo mooi kon zijn!

Nog een paar dagen in Nieuw Zeeland... Ik ga nog een paar andere mensen opzoeken, die ik op het begin van m'n reis heb ontmoet. Lijkt me erg leuk om hen weer te zien. En dan is het tijd om afscheid te nemen van dit mooie land. Toch kijk ik ook best wel uit naar de terugreis, ik wil jullie allemaal erg graag weer eens in levende lijve zien!

Misschien al tot binnenkort!

Cheers,

Sytze

Aan de westkust, ten westen van Auckland

Bij het klauteren over rotsen langs de kust, stond ik ineens oog in oog met deze enigszins vijandelijke wezens
Heel bijzonder gevormde rotsformaties langs de kust bij Piha, een dorpje aan de westkust, niet ver van Auckland
Roze stenen in allerlei vormen en grootten, in lemige kliffen vlakbij de vorige foto. Een groot contrast met de grijze rotsen op die foto!
Een grot, alleen toegankelijk bij laag water. Binnen waren de rotsen roze en groen gekleurd, ik vond het erg mooi

Een dag op Ragitoto, alweer een vulkaan

Rangitoto, een vulkaaneiland, vlakbij Auckland, waar ik een dag op heb rondgedwaald
De kidneyfern (niervaren), zo genoemd vanwege de vorm in onopgerolde toestand. Dit is een voorbeeld van hoe planten zich aanpassen aan de extreme hitte die er kan zijn op dit eiland, vanwege de zwarte vulkanische rotsen. Door zichzelf op te rollen, minimaliseert deze plant de verdamping, en verliest zo veel minder water.
Ik zag hier allerlei mooie mosjes, waaronder deze. Mosjes zijn de eerste planten die zich hier vestigden, na de uitbarsting, de zogenaamde pioniersvegetatie. Ze banen de weg voor andere planten. Nog steeds zijn er op veel plaatsen op Rangitoto kale lavastromen zichtbaar, zoals hier, waar het nog geen plant gelukt is, zich te vestigen.

Twee dagen in de zon aan het strand in Hahei, Coromandel

Volle maan boven het strand van Hahei
Rare kalksteenformaties langs de kust ten noorden van Hahei
Cathedral Cove, een natuurlijke poort, gevormd onder invloed van weer en wind en het zilte nat
In Hahei heb ik een snorkeluitrusting gehuurd, en ben dapper het water ingesprongen.

Onder water zag ik waterplanten in allerlei kleuren, heen en weer bewegend met de golven, roze gekleurde rotsen en daar tussendoor allerlei vissen, waaronder het soort dat ik net een dag ervoor gevangen en met smaak naar binnengewerkt had...

Een onverwacht dagje vissen in Coromandel!

De man, met wie ik meelifte, en die me uitnodigde, om een dagje met hem mee te gaan de oceaan op, op vissenjacht
En hier is dan de buit! Een uurtje later lag de vis in m'n rechterhand in stukken, met een krokant korstje eromheen, in een schaal... erg lekker!
Een omgebouwde brandweerwagen uit 1970, waar ik in meegelift ben. In plaats van felle branden bestrijd deze wagen nu hevige dorst...

Weer terug op het Noordereiland!

Ha iedereen,

Het werd wel weer tijd voor een nieuwe update vanuit het Nieuw Zeelandse, want intussen ben ik weer van eiland gewisseld. Na Christchurch ben ik noordwaarts getrokken, waarbij ik nog met een jongen mee ben gelift, die op een gegeven moment de auto aan de kant zette, omdat hij te moe was om te rijden, en mij dan maar liet rijden.

Ik ben nog twee dagen in Kaikoura geweest, ongeveer halverwege Christchurch en de Ferry naar het Noordereiland. Ik ben hier naar het Kaikoura schiereialnd geweest, waar ik fantastische gelaagde en gekreukelde rotsformaties heb gezien, en ook zeehonden en allerlei andere dieren en planten. Heel bijzonder, ik had vantevoren niet gedacht, dat het hier zo mooi zou zijn.

Na kaikoura ben ik doorgestoomd naar de Ferry, en ben de Cook Strait weer overgestoken naar Wellington, op 20 februari. De dag erna heb ik weer een grote sprong gemaakt, naar Mount Taranaki/ Mount Egmont (de berg heeft twee officiele namen). Deze berg is een vulkaan een van de meest perfect gevormde kegelvulkanen ter wereld, heb ik me laten vertellen. Ik vond het in elk geval een erg mooie en bijzondere berg, vooral ook omdat hij helemaal omringd wordt door laag, groen heuvelland, waar hij ineens tot 2518 meter oprijst.

Samen met Michel, een jongen uit Christchurch, die ik in het hostel vlakbij Mount Taranaki had leren kennen, heb ik een driedaagse trektocht vlakbij Mount Taranaki, waarbij we heel veel mooie dingen hebben gezien. Het weer was heel raar, soms zaten we midden in de wolken en zagen we niks, dan ineens trok alles op en hadden we prachtige uitzichten. Op de tweede dag miezerde het de hele dag en was het mistig. Toen we bij de hut aankwamen, kwam er ook net een man via een ander pad omhoog, die zei dat we alleen maar zo'n tweehonderd meter naar beneden hoefden te lopen, waar het gewoon mooi weer was! Het bleek dat we de hele dag in een wolkengebied hadden gelopen, dat alleen maar boven de berg hing, tien kilometer verderop was het de hele dag stralend weer geweest!
Het was wel extra mooi dat we na zo'n dag toch nog 's avonds een uitzicht hadden op Mount Taranaki, voor mij maakte het dat extra speciaal.

Na deze tocht wilde ik toch ook nog wel heel graag de top bekimmen, wat ik de dag erna heb gedaan. Op weg ernaartoe zag het er al goed uit! (zie foto) Ik vond het erg bijzonder op bovenop de berg hoog boven de wolken eromheen te zijn, net of ik in een vliegtuig zat.

Nu ben ik bij mensen thuis in de buurt van het Tongariro National Park, een gebied vol met vulkanen. De mensen waar ik logeer, heb ik eerder ontmoet, ze hebben me als lifter opgepikt, en nog een keer meegenomen naar een rondvlucht over het park, in oktober vorig jaar. Het was erg leuk om hen weer terug te zien! Grappig was, dat de man nu buschauffeur bleek te zijn en mij samen met andere wandelaars naar het begin van de Tongariro Crossing heeft gebracht, een wandeling, die wordt gezien als een van de mooiste van Nieuw Zeeland. Helaas kan ik lang niet alle foto's laten zien, maar slechts een kleine selectei...

Nu ben ik van plan verder naar het noorden te reizen. Ik ga waarschijnlijk nog wat mensen opzoeken in Auckland, en nog wat plekken daar in de buurt bezoeken. En dan wordt het weer tijd om terug te keren naar het vaderland! Ik moet zeggen dat ik er nu ook wel naar uitkijk, iedereen weer terug te zien. Ik heb hier een prachtige tijd gehad, maar nu is het ook wel weer goed om naar huis te gaan.

Op 13 Maart hoop ik veilig en wel op Schiphol te landen, dus hopelijk zie ik jullie daarna wel snel weer in levende lijve!

Cheers!

Sytze

De Tongariro Crossing

Toen ik begon met de Tongariro Crossing, kwam ik bij toeval Michel weer tegen, een jongen uit Christchurch, met wie ik de trektocht bij Mount Taranaki had gemaakt. Op de achtergrond is Mount Ngauruhoe te zien, een van de vulkanen in het National Park
Ik zag de meets bizarre vulkanische rotsformaties en landschappen tijdens de Tongariro Crossing Meren met rare kleuren, kale, zwarte bergen, een surrealistisch landschap hier
Het leek af en toe wel of ik op de maan rondliep, met overal kraters en kale vlaktes. In de verte links is de 'Red Crater' te zien.

De beklimming van Taranaki's top!

Zo zagen we Mount Taranaki, net verschenen uit de wolken, 's morgensvroeg bij zonsopgang, onderweg naar de top!
Vanaf de helling van de berg voelde ik me net in een vliegtuig, neerkijkend op de wolken. De lagere bergen links zijn de bergen waar ik de dagen ervoor in had rondgetrokken (het is groter dan het lijkt!)
In de krater van Mount Taranaki...
En op de top, op 2518 meter, het hoogste punt in Nieuw Zeeland, waar ik ben geweest

Mount Taranaki/ Mount Egmont

De eerste dag van een driedaagse trektocht langs de flanken van Mount Taranaki en het Pouakari gebergte ernaast. De top was lange tijd verborgen in de wolken, maar opeens klaarde het even op, en hadden we dit uitzicht
De eerste avond hadden we een prachtig uitzicht op een roodgekleurde top van Mount Taranaki, tussen de wolkenvelden door
Op de tweede dag was het de hele dag druilerig, maar dat gaf wel dit soort plaatjes van hooggebergte bloemen
Na een hele dag in de wolken te hebben gelopen, klaarde het 's avonds ineens op, en hadden we toch nog een mooi uitzicht op de indrukwekkende kegel van mount Taranaki (2518 m), een geweldig moment! En dit was de zonsopgang op de derde dag, zo mooi! In de verte (links) is nog Mount Ruhapehu te zien, ook een vulkaan en de hoogste berg van het Noordereiland.

Kaikoura Penninsula

Ik blijf het Nieuw Zeelandse zeewier, kelp, bijzonder vinden. Het lijkt net rubber, in allerlei vormen, en het deint zachtjes mee met de golven.
De meest bizarre rotsvormen langs de kust. Het zijn allemaal lagen kalksteen, die onder de druk van aardplaten, die tegen elkaar aanbotsen, in allerlei vormen zijn gekneed.
Een zeehond met jeuk. Hier langs de kust van het Kaikoura-schiereiland, wemelde het echt van de zeehonden, soms dook er ineens een vlak voor me op, vanachter een rots. De aanbevolen 10 meter afstand was er dan niet meer bij, en de zeehond maakte zelf ook wel door te blazen en te grommen duidelijk dat ik ruim binnen de intieme zone was gekomen...

Met m'n heroverde camera naar Oamaru en Mount Cook

Ha iedereen!

Gelukkig heb ik m'n camera weer terug, want ik heb echt heel erg mooie dingen gezien de afgelopen dagen. Nadat ik m'n camera had opgehaald uit Christchurch, ben ik weer terug gelift naar Oamaru. Ik heb het stadje bekeken, erg interessant, omdat er nog veel bewaard is gebleven uit de gloriedagen van het nu niet al te grote plaatsje. Het is een beetje gegaan zoals in Nederland met plaatsen als Hattem en Enkhuizen: na een bloeitijd braken er slechtere tijden aan, waardoor er geen reden bestond om oude gebouwen te vervangen door 'vooruitstrevende' nieuwbouw. In de buurt van Oamaru wordt het zogenaamde Oamaru-steen gewonnen, kalksteen dat heel makkelijk te bewerken is. De meeste oude gebouwen zijn van deze steensoort opgetrokken, waaronder een paar erg indrukwekkende.

Vlakbij Oamaru was ook een blauwe penguin kolonie, de kleinste penguinsoort ter wereld, gemiddeld maar 25 cm groot. Zo tegen de schemering komen deze penguins terug van een hele dag vissen op zee. Ik heb dit voor m'n ogen zien gebeuren en ik vond het echt heel tof om zoiets een keer in het echt te kunnen zien: in groepen komen de penguins ineens met grote snelheid naar het strand, je ziet de echt door het water schieten. Dan worden ze door de golven op het strand gesmeten. Ze schudden hun kop even, staan op, en wandelen op hun gemakje in een rijtje bij de rotsen omhoog, naar hun nesten. Je kon de jongen al horen roepen om hun ouders.

Na Oamaru ben ik samen met een Duits meisje, dat ook stond te liften, naar Mount Cook gelift, ruim 250 km verderop en de hoogste berg van Nieuw Zeeland, 3753 meter hoog. Hier heb ik een paar dagen doorgebracht, en het was er echt geweldig! Ik had enorm geluk met het weer, omdat Mount Cook heel vaak in de wolken verscholen is. Ik heb hier in de buurt een aantal prachtige wandelingen gemaakt en ontzettend indrukwekkende landschappen gezien (zie foto's). Ook ontmoette ik er in de Urwin hut, waar ik overnachtte, een aantal bergbeklimmers, die allerlei sterke verhalen opdistten over barre tochten dwars over gletsjers en overnachtingen in gletsjerspleten. Ik ben blij dat ik ook hier nog heen gegaan ben (het lag niet echt meer op de route, op de heenweg had ik deze plaats overgeslagen, omdat alles er volgeboekt was)

Nu ben ik dan weer in Christchurch, weer bij de mensen waar ik een paar dagen geleden ook ben geweest. Het gaat nu verder naar het noorden, over een paar dagen ben ik waarschijnlijk al op het Noordereiland, waar ik nog een paar plekken wil bezoeken, waar ik nog niet eerder ben geweest.

In Nederland iedereen het allerbeste, hopelijk zie ik iedereen over iets meer dan drie weken in goede gezondheid weer terug!

Groeten,

Sytze

Weer in Christchurch

Weer terug in Christchurch! Op de fiets ben ik bij een aantal mensen langs geweest, waar ik twee maanden geleden ook ben geweest.
De familie Klazinga had me twee maanden geleden heel behulpzaam aan een logeeradres geholpen. Leuk om hen nu weer terug te zien!
Met de familie Klazinga ben ik in de botanische tuinen van Christchurch nog naar een tentoonstelling van vleesetende planten geweest, zoals deze hierboven

Mount Cook

Uitzicht vanaf de Muellerhut, een berghut op 1800 meter hoogte, waar ik een dagtocht naartoe heb gemaakt. Ontzettend indrukwekkende omgeving, met uitzicht op een grote vergletsjerde bergwereld
Het uitzicht vanaf de Muellerhut op Mount Cook en de gletsjermeren aan de voet ervan. De 'muur' tussen het meer op de voorgrond en het meer aan de voet van Mount Cook is een morenewal, een enorme berg puin, dat door gletsjers opzij geschoven is, in tijden dat de gletsjers veel groter waren dan nu. Uitzicht over de enorme Tasmangletsjer, de grootste gletsjer van Nieuw Zeeland. De Gletsjer is bedekt met puin, afkomstig van onder andere lawines. In het meer op de voorgrond drijven kleine ijsbergen, afgebroken stukken gletsjer.
Ook de wolken waren erg bijzonder, zoals deze, waardoor de berg wel wat weg had van een rokende vulkaan.
Het uitzicht vanuit het raam van de Urwin hut, waar ik twee nachten overnacht heb, in de buurt van Mount Cook.

Oamaru: monumentaal stadje en penguinkolonie

Wanneer de penguins tegen de schemering massaal hun nest opzoeken, steken ze vaak zonder te kijken de straat over...
Het hostel, waar ik in Oamaru verbleef, pal naast monumentale bankgebouwen. Ook in Nieuw Zeeland hebben ze de kunst om indruk te maken, van de oude Grieken afgekeken, .
Oamaru bij nacht.

Foto's van Dunedin

Het interieur van het station van Dunedin
Een van de kathedralen in Dunedin (ik heb er zeker vier geteld)
Een deel van de universiteitsgebouwen