Groeten uit zonnig Hastings

Dag beste lezers en lezeressen,

Het is weer tijd voor een nieuwe update vanuit Nieuw Zeeland. Op het ogenblik ben ik in Hastings, aan de oostkust van het Noordereiland. Vanuit Hamilton ben ik met Jair en Lauretta Duinkerke meegereden naar hun huis even buiten Hastings, pal aan de kust. Ze wonen zo ngeveer op het strand, ’s nachts val ik in slaap bij het ruisen van de branding. Ik ben hier nu een week, morgen ga ik weer verder, waarschijnlijk naar Masterton, twee uur rijden richting Wellington. Van Jair en Lauretta hoorde ik dat daar een echtpaar woont, ver van de bewoonde wereld, midden in de bergen, die er erg van houden om gasten te ontvangen en wat van de omgeving te laten zien. De man is een enthousiast jager, dus misschien kan ik een dag mee op pad de bergen in, op jacht naar de allesverslindende possum. Ik ben benieuwd!

Hier in Hastings heb ik een hele leuke week achter de rug. Ik heb veel van de omgeving gezien, die weer heel anders is dat ik eerder in Nieuw Zeeland heb gezien. Het is hier qua klimaat een beetje de Riviera van Nieuw Zeeland, met veel meer zonneschijn dan in de rest van het land.
In 1931 vond hier een enorme aardbeving plaats, 7.8 op de schaal van Richter. In Napier, een stad hier niet ver vandaan, ben ik met Lauretta naar het museum geweest dat laat zien wat er destijds precies gebeurde en wat de gevolgen waren. Zo was er bijvoorbeeld een lagune vlakbij Napier, waarvan de bedding door de aardbeving drie meter omhoog kwam, waardoor de complete lagune ineens in land veranderde en de visjes op het droge spartelden. De stad zelf is herbouwd in de zogenaamde Art Deco stijl, waardoor de stad heel sterk een eigen karakter heeft, een van de interessantste steden die ik tot nu toe in Nieuw Zeeland heb gezien.

Ik ben ook een dagje met Jair meegeweest naar zijn werk, een autosloperij. Ik heb een hoop bijgeleerd over autotechniek in een dag (ik weet nu in elk geval hoe een versnellingsbak eruit ziet en hoe je autobanden van de velg kunt halen). Jair houd ook van het opknappen van oude auto’s, waarvan hij er dan ook meerdere heeft. Ik mocht zelfs een keer een dagje rondrijden in een auto uit 1973, heel leuk om zoiets een keer mee te maken!

Verder ben ik naar Cape Kidnappers geweest, zo genoemd omdat de Tahitiaanse tolk van Captain Cook, de Engelse kapitein die beweert Nieuw Zeeland ontdekt te hebben in 1769 (het was natuurlijk Abel Tasman, een Nederlander (!) al in 1643) hier werd ontvoerd door boosaardige Maori. Het is een wandeling van 10 km., over het strand, langs hoge kliffen. De kaap is alleen te bereiken bij laag water, dus ik moest op tijd terug zijn, anders zou ik daar moeten overnachten. Heel bijzonder bij de kaap zelf was een grote Jan-van-Gent kolonie (grote vogels met een spanwijdte van bijna 2 meter), waar je vlakbij kon komen. Omdat het hier lente wordt, waren ze volop bezig met het bouwen van nesten, heel gaaf om te zien.

Wat verder heel bijzonder is hier, zijn de wolkenluchten. Het is moeilijk te omschrijven, maar de luchten zijn hier compleet anders dan in Nederland. De lucht is intenser bauw en de wolken lijken meer op veren die er fel tegen afsteken. Ook zijn er vaak meerdere lagen bewolking, die elk weer een eigen kleur hebben. Elke dag een nieuw schilderij!

Ik ben op een avond nog naar een verjaardag geweest, van mensen met een duidelijk Nederlandse achtergrond: op een gegeven moment werden er zelfs oliebollen geserveerd! Ik vond het heel gezellig, heel veel mensen waren in voor een praatje en heel hartelijk: super!

De komende dagen zal ik waarschijnlijk helemaal geen beschikking hebben over internet, de mensen waar ik heen ga moeten zelfs hun eigen stroom opwekken met een generator. Ook laat de verbinding waar ik nu over beschik, het plaatsen van foto’s niet toe. Aan het eind van de week ga ik naar Wellington, ik hoop dat ik daar weer sneller internet heb, want ik heb wel een paar foto’s die ik met jullie wil delen!

Het ga jullie goed in Nederland,

Cheers,

Sytze