In Taupo bij de familie Hendl

Ha iedereen,

Hier weer een bericht uit het land der Kiwi's, vanuit Taupo.

Ik heb het erg naar m'n zin bij de familie Hendl, de mensen uit Taupo, die me als lifter hebben opgepikt in Rotorua. Afgelopen zondag ben ik met hen naar hun kerk geweest, ik vond het een heel fijne dienst. Ook hier waren de mensen heel hartelijk en betrokken op elkaar, mooi om te merken.

Ik heb met de familie Hendl (Rob en Bo) rondgereden ten noorden van Taupo, waar ze me allerlei interessante plaatsen hebben laten zien. We zijn naar een stuwdam geweest in de Waikato rivier, de langste rivier van Nieuw Zeeland. Deze dam wordt een keer in de twee uur opengezet en kloof die er achter ligt stroomt dan heel snel vol met water, met een donderend geraas. Heel indrukwekkend om te zien. Daarna besloten Rob en Bo ineens dat het hen wel leuk leek om eens in de Huka Jet te stappen, een soort superwendbare speedboot (zie foto). De Huka Jet is genoemd naar de Huka Falls, een waterval in de Waikato rivier. Zo gezegd zo gedaan, dus even later zaten we in de Huka Jet en scheurden we met hoge snelheid door de rivier, vlak langs bomen en rotsen. Af en toe gooide de schipper ineens het roer om, zodat we 360 graden om de as draaiden. Ook voeren we tot vlak onder de waterval. Rob en Bo houden van impulsieve acties, zeiden ze, en ze vonden het leuk als ik mee kon genieten, dus ik vond het allemaal prima!

Ik heb ook een dag de auto van Rob Hendl geleend, en ben toen nog een keer naar de Huka Falls geweest, om ze nog eens rustig te kunnen bekijken. Verder ben ik toen naar de Craters of the Moon geweest, een park waar overal stoom uit de grond komt en waar je af en toe diepe kraters tegen komt. Onder de grond is een kokend heet waterreservoir en dit water zoekt via allerlei spleten een weg naar boven. Wanneer het water bijna boven is, verandert het in stoom, dat sissend uit te grond komt. Het kokende water bevat allerlei zwavelverbindingen, die ervoor zorgen dat de spleten steeds groter worden, doordat de zachte rots (voornamelijk puimsteen, een vulkanisch gesteente), gewoonweg oplost. Er onstaat zo op den duur een grote ondergrondse ruimte, en deze ruimtes storten af en toe in. Zo ontstaan de kraters. Overal stonden waarschuwingsborden om niet van de paden af te wijken. Als namelijk ergens de grond inzakt, beland je midden in kokendheet water, niet erg prettig waarschijnlijk. Wat ik bijzonder vond om te bedenken is, dat dit water wordt verwarmd door magma dat hier dicht aan de oppervlakte ligt. je hoeft dus maar even te graven en stuit al op vloeibare, gloeiend hete rots...

Op dinsdag ben ik op de fiets naar Mount Tauhara geweest, vlakbij Taupo. Deze berg wordt ook wel de 'pregnant woman' genoemd (zie de foto's). Het is een speciale plek voor de Maori. Er stond daar op een bord dat je alleen met toestemming van de Maori de berg op mocht, maar ik ben toch maar doorgelopen. Toen ik na een tijdje achterom keek, zag ik dat er mensen achter me aan liepen. Ik dacht even dat een horde woeste Maori het op mij gemunt hadden, dat ik zomaar hun heilige berg betrad, maar het bleken gelukkig gewoon andere wandelaars te zijn met vreedzame bedoelingen.

Al met al maak ik hier een boel mee, vooral met dank aan de familie Hendl, die belangeloos fietsen en auto's aan mij afstaan en mij voorzien van grote hoeveelheden achtergrondinformatie. Vandaag ben ik nog met hen uit eten geweest, heel gezellig. Ze blijven me ervan verzekeren dat dit voor hen heel normaal is, dat ze het allemaal met plezier doen, maar voor mij blijft het heel bijzonder! Rob en Bo Hendl: bedankt!

Een hartelijke groet from Down Under,

Sytze