In Wellington

Ha iedereen!

Ik heb weer een hele lading foto's op mn weblog gezet, die misschien wat uitleg nodig hebben. Vorige week vrijdag (3 november) ben ik aangekomen bij de familie Bos in Lower Hutt, niet ver van Wellington. Ook hier werd ik weer heel hartelijk ontvangen, ookal kenden ze me helemaal niet: het feit dat ik hun nummer van vrienden van hun had gekregen, was genoeg.

Op zaterdag werd ik gelijk meegenomen voor een rondrit door Wellington en omgeving, om alvast een eerste indruk van de stad te krijgen. We reden naar de kust, waar ik voor het eerst de bergen op het Zuidereiland zag: dat was wel super, ik kreeg gelijk zin om erheen te gaan, waarschijnlijk neem ik aanstaande zaterdag de ferry... Ik heb al van zoveel mensen gehoord dat het Zuidereiland nog mooier moet zijn dan het Noordereiland, dat ik zo langzamerhand wel zin begin te krijgen dat met eigen ogen te zien! 's Avonds werd ik meegenomen naar een barbeque, erg gezellig! Er werd vuurwerk afgestoken in de tuin, ter gelegenheid van ene Guy Fawkes, die bijna de parlementsgebouwen had opgeblazen in Londen... in 1605. Tikje maf, die Kiwi's om dat feit nu nog te vieren. Maar het werd ook al gauw duidelijk dat het vooral gewoon een reden was om vuurwerk af te kunnen steken.

Op maandag ben ik naar het Te Papa museum geweest, een enorm groot gebouw, waar je gemakkelijk een hele dag kunt ronddwalen en nog niet alles gezien hebben. De meest uiteenlopende dingen die met de Nieuw Zeelandse cultuur en natuur te maken hebben, worden er tentoongesteld. Een heel mooi museum, met veel interactieve attracties, zoals een aardbevingshuis, waarin een film wordt vertoond van een aardbeving, waarbij het huis zelf ook begint te schudden. Aardbevingen zijn een veelvoorkomend verschijnsel in Nieuw Zeeland, het vliegveld van Wellington is zelfs gebouwd op een stuk land dat uit de zee is opgerezen na een aardbeving in de 19e eeuw.

Op dinsdag ben ik op bezoek geweest bij de familie Wierenga, mensen die in de jaren vijftig vanuit een klein dorpje in Groningen, Bierum, naar Nieuw Zeeland zijn geemigreerd. Ik vond het heel boeiend om hun verhaal te horen over hoe ze hierheen kwamen en hoe ze hier een nieuw bestaan hebben opgebouwd. Ze kwamen met de boot, 6 weken op zee en mevrouw Wierenga was zwanger, zodat ze 6 weken doodziek was. Toch moesten ze elke dag twee uur uit hun hut, want ze deelden die met een pasgetrouwd stel, dat af en toe privacy nodig had...
Uiteindelijk is het ze heel goed gelukt om in Nieuw Zeeland een nieuw leven te starten, ze hebben er absoluut geen spijt van dat ze de stap hebben genomen destijds.
Na het bezoek zijn we nog naar mount Victoria gereden, waar we een uitzicht hadden over heel de stad, en naar de St Paul's, een soort 20e eeuwse versie van een kathedraal, met een heel eigen stijl, vrij sober, met Art Deco elementen. Ik vond het eigenlijk best wat hebben, het is in elk geval geen klakkeloos kopieren van Europese architectuur.

Vandaag, woensdag, ben ik met Marianne Bos naar the Houses of Parliament geweest, waar we een rondleiding hebben gehad. Ik wist niet dat Nieuw Zeeland zulke mooie regeringsgebouwen had! We zijn ook in de kelders geweest, waar werd uitgelegd hoe dit gebouw uit het begin van de 20e eeuw aardbeving-proof is gemaakt: ze hebben het gebouw losgezaagd van de fundering en er een soort schokbrekers tussen bevestigd. Bij een (horizontale) aardbeving beweegt dan wel de grond en de fundering, maar niet het gebouw zelf. Ingenieus! We mochten ook nog een kijkje nemen in de Nieuw Zeelandse versie van de tweede kamer, een erg mooie zaal (ik mocht helaas geen foto's nemen hier). Daarna heb ik nog een hele middag op mn gemakje door Wellington gestruind en genoten van de bonte verzameling gebouwen die de stad rijk is. Ook ben ik nog naar de botanische tuinen van Wellington geweest, waar ik een mooi uitzicht over de stad had. Er was daar ook nog het kabeltram museum, waarin de geschiedenis van het kabeltrammetje (zie foto) werd uitgelegd. Het bleek bijvoorbeeld dat in 1904 al dagelijks duizend mensen op en neer gingen met de tram.

Ook bij de familie Bos heb ik het goed naar mn zin. Ze hebben hier ook nog drie kinderen rondstuiteren, dat maakt het geheel extra levendig. Ik vind het ook erg leuk dat Marianne Bos steeds met me op stap gaat, zo kom ik nog eens ergens en het is ook wel zo gezellig!

Dat wast weer voor nu,

cheers,

Sytze