Op het Zuidereiland!

Ha trouwe lezers/ lezeressen!

Iedereen bedankt voor de mails die ik de afgelopen tijd heb gekregen en voor de berichten op mijn weblog! Het doet me goed om op die manier met het thuisfront in contact te blijven.

Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik veilig aangekomen op het Zuidereiland! Afgelopen zaterdag, 11 november, ben ik Strait Cook overgestoken, de zeestraat tussen het Noorder- en het Zuidereiland. Het is een tocht van drie uur, eerst de door de Wellington Harbour, dan de oversteek over Strait Cook en tenslotte nog een klein uur door de Marlborough Sounds. Ik had erg geluk met het weer: de lucht was strakblauw en er stond niet teveel wind. Het kan namelijk flink spoken in Strait Cook: een week ervoor heeft een Ferry er maar liefst 10 uur over gedaan om aan de overkant te komen, iedereen zag groen en geel van ellende en flink wat auto’s waren beschadigd doordat ze waren gaan bewegen door de deining.
Het was echt een prachtige oversteek: eerst had ik uitzicht op de skyline van Wellington en de Wellington Harbour, daarna, toen we de volle zee opvoeren, zag ik in de verte de besneeuwde bergen op het Zuidereiland en de kliffen aan de kust van het Noordereiland. Ook het laatste stuk, door de Marlborough Sounds, een enorme wereld van zeearmen, eilanden en schiereilanden, was heel mooi.

Ik kwam aan in de plaats Picton, vanaf waar het nog zo’n 150 km was naar Nelson, de plaats waar vrienden van de familie Bos uit Wellington wonen, Herman en Eileen Borger. Herman Borger is ook nog een broer van Bert Borger, de kippenboer in Northland waar ik een week heb gewerkt. Ook hier was het weer geen probleem dat ik een paar dagen kwam logeren. Vanaf Picton ben ik naar Nelson gelift, onder andere met een piloot die toeristen rondvloog over de Marlborough Sounds. En zo belandde ik dus bij de familie Borger.

Herman en Eileen Borger hebben hun huis zelf gebouwd, van strobalen. Dit werd mij al verteld in Wellington, dus ik was erg benieuwd hoe zo’n huis er zou uitzien. Het bleek dat ze eerst een houten frame hadden gebouwd en dat ze hiertegenaan strobalen hadden opgestapeld, aan elkaar vastgemaakt door er kippengaas overheen te spannen. Hieroverheen kwam dan pleisterwerk, maar dat was nog niet helemaal klaar. Nu ik hier zit te typen, kijk ik bijvoorbeeld nog steeds tegen het stro aan, het is net of ik in een hooiberg zit. Ik moet zggen: het eindresultaat, nadat het pleiserwerk geschilderd is, is erg mooi en bovendien goed isolerend in de winter en lekker koel in de zomer. Nog niet eens zo gek bedacht eigenlijk, het is gewoon even wennen!

Iets anders bijzonders hier is dat Eileen Borger aan ‘homescholing’ doet. Dat wil zeggen dat haar kinderen thuis les van haar krijgen, in plaats van dat ze naar school gaan. En niet alleen de basisschool, maar ook de middelbare school. Ik ben dit al meer tegengekomen in Nieuw Zeeland, vooral in afgelegen gebieden is het een heel normaal verschijnsel. Om toch ook met andere kinderen in contact te komen, worden samen met andere ouders die hun kinderen thuis lesgeven, gezamelijke activiteiten georganiseerd, zoals sport en gezamelijke uitjes. Ik heb met Eileen Borger gepraat over haar filosofie achter homescholing en ik moet zeggen dat ik er best wel wat in zie zitten. Ouders hebben zo meer controle over wat hun kinderen leren en kunnen ook dingen leren die op school niet direct worden geleerd, zoals het bouwen van een huis. Doordat het contact met hun kinderen intensiever is, kunnen ze ook eerder signaleren wanneer een van hun kinderen ergens mee zit. Wat mij met name aanspreekt is, dat het probleem dat er op reguliere scholen vaak kinderen zitten die niet lekker in de groep liggen en daardoor een heel vervelende tijd kunnen hebben, op deze manier ondervangen kan worden. Ik vind het in elk geval een leuke ervaring om homescholing zo eens van nabij mee te maken!

Vandaag heb ik geboekt voor de hutten van de Abel Tasman tocht, een driedaagse trektocht door het Abel Tasman Nationaal park, hier niet ver vandaan. Het is een van de bekendste tochten van Nieuw Zeeland, met schilderachtige baaien, , rotsformaties en wandelingen door bij eb droogvallende riviermondingen. Overmorgen ga ik eraan beginnen, ik ben heel benieuwd! Aan het einde van de tocht wordt ik weer opgepikt door de familie Borger, waarna ik dan met hen een paar dagen naar een huisje in de bergen ten westen van het Abel Tasman park ga. Morgen ga ik waarschijnlijk eerst nog naar het Nelson Lakes Nationaal Park, 50 km naar het zuiden, een gebied met meren omringt door bergen van zo’n 2000 meter.

Dat zijn de plannen voor de komende week. Waarschijnlijk ben ik dan weer even niet bereikbaar via internet. Zo gauw dat wel weer het geval is, volgt een verslag!

Groeten vanuit Nelson, Zuidereiland, Nieuw Zeeland,

Sytze