In het midden van niks

Ha beste familie, vrienden, kortom iedereen die wel eens een blik werpt op deze weblog,

Een heel gelukkig Nieuw Jaar toegewenst! Ik hoop dat iedereen veilig en wel het jaar 2007 is binnengerold.

Vorige week woensdag werd ik door mevrouw Tarbotten afgezet in het eerstvolgende dorp vanaf hun huis in de richting van Lake Tekapo, zo'n 40 (!) km verderop, Geraldine genaamd. Vanaf hier was het nog zo'n 90 km naar het meer. Al vrij snel kreeg ik een lift van een Japanner die eventjes voor 10 dagen naar Nieuw Zeeland was gekomen. Hij reed me eerst voorbij, maar keerde toen om, en nam me alsnog mee. Goed voor mijn beeld van de doorsnee Japanner! Hij zette me af bij het meer, en ik was echt enorm onder de indruk van de schoonheid ervan. Enorm wijds, een intens blauwe kleur en besneeuwde bergen rondom, met uitgestrekte dorre grasvlakten aan de voet ervan. Ik kwam hier aan in een hostel en weer bleek wat een goede plek het gemiddelde Nieuw Zeelandse hostel is voor de eenzame reiziger: ik raakte al snel aan de praat met een stel uit Nijmegen en heb de hele avond met hen gepraat over zweefvliegen, blauwe meren en bizarre reisgebeurtenissen. Eg leuk!

De volgende dag heb ik een wandeling gemaakt naar een uitzichtspunt over het meer en was diep onder de indruk. Over waar ik keek zag het er weer anders uit: naar het noorden zag ik witte bergen, terwijl zich naar het zuiden een soort woestijn uitstrekte, een enorm contrast, met daar tussenin het meer. Langs de zuidoever bloeiden lupines, wat het puzzelfoto-gehalte nog eens vergrootte. Helaas is deze internetverbinding weer te traag, maar hopelijk kom ik binnenkort een snellere tegen, dan kan ik jullie ervan laten meegenieten...

De dag erna heb ik eerst nog een tijdje zitten theeleuten met wat andere backpackers en ben vervolgens met twee ervan meegereden naar Twizel, weer zo'n 80 km verder naar het zuidwesten. Hier zou ik op een camping de mensen treffen, die ik tijdens de kerstmaaltijd had ontmoet. Ze hadden me hun auto laten zien, zodat ik die daar zou herkennen. Maar... het bleek een enorm grote camping te zijn en na bijna twee uur (!) rondjes te hebben gelopen, had ik ze nog steeds niet gevonden. En toen maakte ik weer een staaltje van Nieuw Zeelandse gastvrijheid mee: ik werd aangesproken door een gezellige Kiwi familie, ik legde de situatie uit en werd vervolgens gelijk uitgenodigd om eerst maar een biertje te komen meedrinken. Het eindigde ermee dat ik er de hele avond bleef, een erg gezellige avond met ze heb gehad en uiteindelijk werd uitgenodigd om dan maar bij hen in de caravan te blijven slapen. Omdat ik geen concreet tijdstip had afgesproken met de andere mensen, was ik hier wel erg blij mee, nu had ik iig een slaapplek! De volgende dag kon ik ze nog steeds niet vinden, later bleek dat ze een dagje met de auto wegwaren. Ik mocht toen ook nog een fiets lenen van de mensen waar ik was blijven slapen, om de omgeving wat te verkennen. En zowaar: tijdens deze fietstocht kwam ik de mensen tegen waar ik oorspronkelijk heen zou gaan! En zo kwam alles weer goed.

Ik ben twee dagen bij deze mensen gebleven en nog een mooie tocht gemaakt naar een meer en een eorm brede, vervlechtende rivier die daarin uitkwam. Ook weer erg mooi. Ik heb Oud en Nieuw met hen en andere familieleden van hen gevierd in Twizel, waar ik ook nog midden in een echt Kiwi-oud en nieuw feest terecht kwam. Leuk om me te maken, absoluut, maar toch ben ik van mening dat we in Nederland beter Oud en Nieuw kunnen vieren: ik mistte de oliebollen en appelflappen en er was zelfs nauwelijks vuurwerk!

Ik bevind me nu in een hostel in het midden van niks, een stukje ten zuiden van Twizel. Ik wilde eigenlijk naar Lake Wanaka, nog iets meer dan 100 km verderop, maar daar was alles al vol, dus ik gebruik deze plek als tussenstop. Het is een heel bijzondere plek: overal rondom zijn kale, droge heuvels, met daarachter de bergen, met nog wat sneeuw erop. Heel wijds. Morgen ga ik alsnog naar Lake Wanaka, waar ik een paar dagen wil blijven. Daarna ga ik waarschijnlijk naar Queenstown.

Dat wast weer,

Iedereen de hartelijke groeten,

Sytze

Op een echte Nieuw Zeelandse schapenboerderij!

Ha iedereen!

Op het moment bevind ik me op de boerderij van de familie Tarbotten, zo'n 150 km ten west-zuidwesten van Christchurch, op de grens van de uitgestrekte Canterbury Plains en de Nieuw Zeelandse Alpen, een prachtige plek. Ik ben hier al sinds een week en morgen ben ik van plan verder te reizen, naar Lake Tekapo. Ik kreeg het adres van deze familie van een broer van de vrouw des huizes, die ik weer op het kamp in Rotorua, begin oktober, had ontmoet. Een groot netwerk hier!

Ik ben hier dus al een week, en heb het hier erg naar m'n zin gehad. Ik heb een weekje meegelopen en zo het reilen en zeilen op een echte Nieuw Zeelandse schapenboerderij van nabij meegemaakt. Ik ben er in elk geval al achter gekomen dat er veel meer bij komt kijken dan ik me van te voren had gerealiseerd!

Het gezin bestaat uit ouders + zeven kinders (de oudste is bijna 16), waarvan de oudsten al volop meehelpen op de boerderij. Zo heb ik een aantal keer met een four-wheeler door de weilanden gescheurd, met een 14-jarige als chauffeur... Verder heb ik regelmatig voor schaapherder gespeeld, door mee te helpen bij het verplaatsen van schapen van het ene weiland naar het andere, op zoek naar vers mals gras. Net toen ik er was, werden ook de lammeren van de schapen gescheiden, iets wat ook hoort bij het boerenleven. Wel sneu, de ooien werden naar een weiland gedirigeerd vlakbij het woonhuis, waar ze zeker een heel etmaal achter elkaar hebben geblaat en onze nachtrust verstoord... Maar nu zijn ze het geloof ik al wel weer vergeten.

Wat hier erg bijzonder is, is het weer. Ik heb in een week ongeveer alle seizoenen voorbij zien (en vooral ook voelen) komen. Nu is het zo'n 25 graden, maar een paar dagen geleden was het nauwelijks 10, met een snijdende zuidenwind, de dag ervoor had het zelfs nog flink gesneeuwd op de bergen vlakbij. Winter en zomer in een week, dat is allemaal mogelijk in Nieuw Zeeland.

Ook van de omgeving van de boerderij heb ik wat kunnen zien. Ik ben een dag wezen wandelen met de oudste zoons, vlak om de hoek bij de boerderij, in een echt geweldige omgeving. Eerst liepen we door een soort kloof, waarna het dal ineens heel breed werd en we over een enorme grasvlakte keken, met besneeuwde bergen in de verte. Erg indrukwekkend. Vandaag (26 december) zijn we nog naar een merengebied, hier niet ver vandaag geweest. We kwamen bij een plek waar delen van Lord of the Rings zijn opgenomen (gen idee welke) maar qua omgeving kon ik het me zo voorstellen: uitgestrekte grasvlakten, droge heuvels, meren hier en daar, enorm brede rivieren en de bergen daaromheen... Ik kan hier helaas geen foto's uploaden, die houden jullie nog tegoed.

Kerst kon ik gelukkig ook in familiesfeer meemaken op deze manier. De familie Tarbotten is christelijk, we zijn dan ook met z'n allen naar een kerstviering geweest, wat erg goed was om mee te maken. Ook heb ik zo nog een echte Kiwi-kerstmaaltijd meegemaakt. Ik mocht met het gezin mee naar de rest van hun familie, waar een waar feestmaal was aangericht. Ik heb bijzonder lekker gegeten, moet ik zeggen. Het was erg gezellig, ik werd zelfs uitgenodigd om met een deel van de familie een paar dagen op vakantie te gaan. Waar ze heen gaan ligt op mijn route, dus ik dacht: waarom niet! Ben benieuwd hoe het gaat worden!

De komende dagen zal in geleidelijk aan meer zuidwaarts trekken. Hopelijk kom ik weer een keer een goeie internetverbinding tegen, dan volgen de foto's zeker!

Groeten,

Sytze

The Banks Penninsula, een grote vulkaan!

Ha trouwe lezers!

Nadat ik in Christchurch aan was gekomen, ben ik bij de familie Haverland beland, intussen alweer meer dan een week geleden. Op zondag kwam ik terecht bij een familie uit de kerk, die een verjaardag hadden, waar een persoon meer of minder ook niet uitmaakte. Erg gezellig!
Op maandag ben ik Christchurch gaan verkennen. Ik kwam erachter dat het een mooie stad is, met veel monumentale gebouwen. Vooral de voormalige universiteitsgebouwen waren indrukwekkend. Zie de foto's voor een korte indruk van de stad.
Op dinsdag heb ik een fiets geleend van de familie Haverland en ben ik naar een vulkanisch heuvelgebied ten zuiden van Christchurch gegaan (zie ook foto's), wat tegelijk het begin vormt van de Banks Penninsula. Ik raakte erg geinteresseerd in dit schiereiland, het hele schiereiland bestaat namelijk uit de resten van twee vulkannen, het resultaat van een aantal uitbarstingen uit een grijs verleden en de erosie die daartussendoor en daarna volgde. Een heel complex gebied dus. Op het kaartje is een beetje te zien hoe het gebied in elkaar steekt, het uiteinde van de baai die aan de zuidkant van het schierland in zee uitmond is de krater van de vulkaan. De heuvelruggen die vanuit dit punt naar alle kanten richting zee lopen, zijn oude lavastromen. Aan de uiteinden van deze lavastromen bevinden zich de vulkanische kliffen, die ik tijdens m'n boottocht zag. Akaroa, de grootste plaats van het schiereiland, ligt dus eigenlijk middenin een vulkaankrater!

Ik wilde graag nog wat meer weten van dit gebied, dus ik ben vanuit Christchurch naar Akaroa gelift (toch nog zo'n 80 km). Akaroa is een historisch interessante plaats, in 1840 probeerden de Fransen vanuit hier een eigen kolonie te stichten, maar de Britten waren hen net een paar dagen voor, toen ze met kerverse immigranten aan kwamen varen. Anders had ik hier nu misschien Frans moeten praten! Een aantal namen hier zijn nog wel Frans, en zo kwam in een hostel in 'Le Bons' Bay terecht, een baai aan het uiteinde van een vallei tussen twee van die lavastromen. Een superhostel, heel gezellig ingericht en erg leuke mensen! Vanuit hier kon ik een boottocht maken langs de kust, om dolfijnen te zien. Dat heb ik gedaan, en behalve dolfijnen zag ik zeehonden, aalscholverkolonies, een pinguin en allerlei bijzondere rotsformaties langs de kust. Ik wist bijna niet waar ik moest kijken... Echt een heel mooie boottocht, ik zag toch weer heel andere dingen dan ik tot nu toe heb gezien in Nieuw Zeeland en ik geniet er enorm van!

Ik heb ook nog een wandeltocht gemaakt naar een hoge top en kon zo heel het gebied overzien en een indruk krijgen van de enorme onvang die de vulkanen moeten hebben gehad. 's Avonds (vrijdag) was ook nog erg leuk, we werden uitgenodigd door de eigenaar van het hostel, om een musical over Robin Hood bij te wonen, ter ere van de afsluiting van het schooljaar van de plaatselijke school, van 12 kinderen. Het hele dorp Le Bons Bay (100 mensen) was aanwezig en ik vond het erg bijzonder om te zien hoe enthousiast de kinderen hun rol speelden, zonder al teveel terughoudendheid. Voor mij was dit weer een voorbeeld van de levensinstelling van de kiwi's, die er al jong inzit: het maakt echt niet zoveel uit wat anderen van je denken, durf te leven!

Na een lift van een goed Engels sprekende (!) Fransman, ben ik nu weer terug in Christchurch. Volgende week ga ik, als het lukt, een tijdje op een boerderij werken in the middle of nowhere, een kilometer of 100 ten zuidwesten van Christchurch. Ik dacht dus: nu nog maar even een uitgebreid verslag, daarna lukt dat waarschijnlijk even niet meer...

Nog een ding: mijn wur- emailadres is afgesloten, die kan ik dus niet meer bereiken. Als iemand mij dus een mailtje wil sturen, wat ik altijd leuk vind, doe dat dan naar m'n hotmail adres!

Het ga jullie allemaal goed,

Groeten,

Sytze

Foto's vanaf Banks Penninsula

Akaroa, de grootste plaats op de Banks Penninsula (=schiereiland), heeft een Frans verleden, wat nog een beetje te zien is aan de stijl van de huizen. Dit is een van de oudste huizen van het Zuidereiland, zo'n 150 jaar oud.
Tijdens de boottocht bij Le Bons Bay zag ik heel veel zeehonden, die lekker lui in de zon lagen. We konden er echt heel dicht bij komen! Voor de kust van de Banks Penninsula komen heel veel door vulkanisme gevormde kliffen voor, vaak heel bizar gevormd, ik vond het echt helemaal super!
En dan als klap op de vuurpijl de voornaamste reden van de bootocht: Hector dolfijnen! Dit zijn de kleinste dolfijnen ter wereld en komen alleen in Nieuw Zeeland voor. Ze zwommen langs ons, onder ons door, achter ons langs, geweldig!
Vanaf het hostel in Le Bons Bay heb ik een wandeltocht gemaakt naar de hoogste top in de omgeving, vanaf waar ik een heel mooi uitzicht had over het hele schiereiland. Achter me is de Akaroa Harbour te zien, de grote inham aan de zuidkant van het schiereiland. De landtong helemaal rechts is het hart van de vulkaan die hier ooit was.

Kaartje van het noordelijke deel van hetZuidereiland

Het heeft even geduurd, maar ik heb besloten de traditie voort te zetten door een kaartje te maken van waar ik tot nu toe ben geweest op het Zuidereiland. Ik heb nu ook de route ingetekend, zodat je een beetje een idee krijgt waar ik zoal langs ben gekomen. Om een idee te krijgen van de afstanden: van Greymouth naar de Fox Glacier is 200 km.

Nog een keer de Fox Glacier!

Ik had het beloofd: nog een paar foto's van de Fox Glacier. Hier liepen we over een door de gids met een pikhouweel uitgehakte trap door een soort ijs'kloof'. Dit was al na een paar meter op de gletsjer en gelijk zag het er zo surrealistisch uit!
De gletsjer, vlak voordat we erop gingen. Op de gletsjer is nog een andere groep te zien, dat zegt gelijk iets over de enorme schaal van de ijsmassa hier!
En zo trokken we met onze groep over het ijs, zo vanuit een subtropisch regenwoud in een soort poollandschap! De gids loopt voorop, de pikhouweel in de hand, om voor ons een weg te banen. De gletsjer is steeds in beweging en de paden moeten daarom voortdurend aangepast worden.

Fietstocht over een vulkanische heuvelrug, ten zuiden van Christchurch

Op dinsdag 12 december heb ik een fietstocht gemaakt door een vulkanisch heuvelgebied, ten zuiden van Christchurch. Ik had heel mooie uitzichten over Christchurch naar het noorden, de Nieuw Zeelandse Alpen naar het westen en het droge, vulkanische Banks schiereiland naar het zuiden. Dit is het uitzicht dat ik had over Christchurch.
Vulkanische rotsen, met op de achtergrond de zee-inham tussen Christchurch en het door een vulkaanuitbarsting ontstane Banks schiereiland.
Uitzicht over de enorme vlakte van de Canterbury Plains, met op zo'n 100 km afstand de Alpen.
Uitzicht over de zee inham. Wat me hier opviel was de bijzondere kleur blauw van het water en het feit dat de heuvels hier zoveel droger waren dan aan de westkust. De klimaatsverschillen kunnen hier op korte afstand erg groot zijn!

In Christchurch!

The 'Wizard', de tovenaar, een man die al vele jaren (vrijwel) elke dag redevoeringen houdt op Cathedral Square, het centrale plein van Christchurch. Hij is intussen zowat onderdeel geworden van het pleinmeubilair.
Een deel van de oude universiteitsgebouwen van Christchurch. Een heel mooi complex in de zogenaamde 'Gothic rivival' stijl. Sowieso staan er in Christchurch nog heel wat oude gebouwen, uit de tweede helft van de 19e eeuw en het begin van de 20e.
De oude tram van Christchurch, die een aantal jaren geleden in ere hersteld is en nu vooral toeristen vervoerd.

Onderweg naar Christchurch

Kale, droge berghellingen aan de oostkant van de Nieuw Zeelandse Alpen. De vrouw met wie ik meelifte was zo aardig om een paar keer te stoppen, zodat ik deze foto's kon nemen.
Enorm wijdse rivierdalen, onderweg van Arthur's Pas naar Christchurch. Het landschap was hier weer helemaal anders dan aan de westkant van de bergen. Vanwege de overheersende westenwinden regent het aan de westkant van de Alpen veel meer dan aan de oostkant, waardoor het er veel groener is: een totaal ander klimaat, op korte afstand!

Arthur's Pas 2

Jarig en wel bovenop de Avalanche Peak, met een superuitzicht rondom!
Een van de vele watervallen die onderweg naar boven en beneden tegen kwam, het had de tijd ervoor ook veel geregend, dus er waren er extra veel.
De dag na m'n verjaardag heb ik nog een wandeling gemaakt langs een woeste rivier. Uiteindelijk kwam ik bij deze plek uit, waar de rivier zich door een kloof wrong en ik niet verder kon...
De foto's raken op m'n blog soms wat door elkaar, zoals ook hier, want dit is weer op de hellingen van de Avalanche Peak. Hele stukken bos waren hier behangen met mos, een prachtig gezicht!
De ruige besneeuwde bergwereld, met zelfs nog een gletsjer (ongeveer in het midden van de foto) gezien vanaf Avalanche Peak.

Het beloofde verslag, van Pancake Rocks tot Christchurch!

Ha familie, vrienden, enz. enz.,

Vorige week woensdag heb ik jullie achter gelaten op de pancake rocks (zo genoemd vanwege alle laagjes). Ik ben hier twee dagen geweest en heb behalve de pancake rocks zelf ook nog een heel bijzonder stuk kust zo’n drie km ten noorden hiervan bezocht, samen met de Nederlandse dames (Liselot en Martine) die ik hier in het hostel ontmoet had. Helaas kan ik hier ook weer niet alle foto’s van laten zien, maar ik heb een poging gewaagd met de foto’s die ik eerder vandaag op m’n weblog heb gezet.

Liselot en Martine waren van plan om een dagwandeling te gaan maken met een gids, op de Fox Glacier. Ik zat er ook al een tijdje aan te denken om iets dergelijks te gaan doen, dus ik besloot deze kans aan te grijpen om dan ook maar de daad bij de gedachte te voegen. Ik vond het erg leuk om even wat langer met dezelfde mensen te reizen, ook omdat drie toch meer zien dan een. Wat ik wel erg grappig vond was, dat ze erachter waren gekomen dat er alleen een cassetterecorder in hun huurauto zat, en na lang zoeken maar twee leuke bandjes hadden kunnen vinden, die ze dus steeds weer opnieuw draaiden. Er zat een bandje bij met de film muziek van Tarzan, wat tijdens het rijden verrassende combinaties opleverde met het landschap waar we doorheen reden. Soms zwol de muziek net aan als we een bocht omkwamen en ineens een mooi uitzicht hadden, of we hoorden de oerkreet van Tarzan als we net door een stuk Nieew Zeelandse jungle kwamen. Het gaf toch weer een heel andere kijk op het landschap!

Vorige week vrijdag hebben we de gletsjertocht gemaakt en dat was toch wel een van de hooggtepunten tot nu toe van mijn reis door Nieuw Zeeland. Allereerst vond ik het al erg leuk dat ik, doordat de gids veel vertelde over de achtergronden van de gletsjer, ik hier veel meer over te weten kwam dan wanneer ik er alleen langs gelopen zou zijn. Maar vooral de tocht zelf was toch wel surrealistisch te noemen. Ik heb maar een paar foto’s op de weblog gezet, ik denk dat ik als nog wat tijd heb nog wel een paar extra erop zal zetten, want het was echt helemaal te gek! Helemaal omdat we net uit een gebied kwamen met allemaal palmbomen , en zelfs onderaan de gletsjer hebben we nog een stuk door regenwoud gelopen. Echt een groot contrast! De reden dat de gletsjers hier zover naar beneden komen is de enorme hoeveelheid neerslag die hier valt, doordat de gletsjes aan de regenkant van de bergen ligt. Dat geeft een enorme aanvoer van ijs, waarbij nog komt dat, doordat het klimaat hier behoorlijk mild is, er veel smeltwater onder de gletsjer doorstroomt, waarover het ijs als het ware naar beneden glijdt. De gletser schuift dan ook een meter per dag op (10 keer zo snel als een gemiddelde gletsjer in de Europese Alpen).

De dag erna heb ik weer afscheid genomen, Liselot en Martine gingen verder naar het zuiden en ik wilde eerst nog iets meer van de westkust zien en nog de Arthur pas over, naar Christchurch. Eerst heb ik nog een wandeling gemaakt vlakbij de Franz Josef Gletsjer, ongeveer 25 km van de Fox Gletsjer. Vanaf daar had ik een heel bijzonder uitzicht op de Gletsjer en de hoge bergen erachter: net op het moment dat ik bij een mooi uitzichtspunt was, kwam er een soort ‘raam’ in de wolken, on tzettend mooi! (zie foto’s) Wat ook hier opviel was dat ik door een regenwoud naar het uitzichtspunt over de gletsjer liep, een groot contrast!

De dag daarna ben ik gaan liften, terug naar Greymouth, en werd meegenomen door Australische toeristen, die zeiden dat ze nog wel wat dingen onderwerg wilden bekijken. Ik vond het allemaal prima, daarvoor was ik ook naar Nieuw Zeeland gekomen uiteindelijk! In Greymouth bleek een erg leuk hostel te zijn, alleen daarvoor was het al de moeite waard naar Greymouth te komen. Ze boden bijvoorbeeld gratis kajaks aan, ik heb nog een ochtend met twee Nederlanders die ik in het hostel tegen kwam gekajakt. Ook heb ik er nog een mooie kustwandeling gemaakt, door Nikau bossen, een inheemse Nieuw Zeelandse palmboom.

Na Greymouth ben ik naar de Arthur Pass gelift, waarbij ik door de meest uiteenlopende mensen werd meegenomen. Zo stopte er een bestelwagen, waarvan de chauffeur lijnentrekker op wegen bleek te zijn. Na vijf minuten bleek dat z’n remmen hoognodig aan vervanging toe waren, hij kon net stoppen voor een opstopping voor een brug. Hij ging daarom maar terug, maar hij bleek niet de enige lijnentrekker op pad te zijn, hij kon mij overdragen aan een collega van hem, die me weer wat verder opweg hielp. Na een man die herten hield voor het vlees en een kok uit Christchurch, die me en passant nog een baan aanbood bij hem ik de keuken, belandde ik uiteindelijk op de Arthurpas. Hier was ook weer een leuk hostel, van waar uit ik een paar dagwandelingen heb gemaakt. Afgelopen woensdag, op mijn verjaardag, kreeg ik als verjaardagscadeau prachtig weer een enorm mooie omgeving: ik ben naar een top toegelopen, op zo’n 1800 meter, vanaf waar ik een schitterend uitzicht had over de bergwereld rondom de Arthurs pas )ook hiervan volgen meer foto’s). Ik kreeg ook nog een dikke knuffel van een Duitse vrouw, aan wie ik had verteld dat ik jarig was. Toen was mijn dag wel weer goed Ik moet eerlijk zeggen dat het toch wel een beetje vreemd was om m’n verjaardag te ‘vieren’ in een hostel waar niemand me kende, ik denk dat als ik terug in Nederland ben, mijn verjaardag alsnog ga combineren met een terugkom feestje ofzoiets. Weest welkom!

Na de Arthur’s Pas ben ik naar Christchurch gelift. Ik kreeg als snel een lift van een vrouw die zelfs aam dezelfde kant van Christchurch moest zijn als ik. Onderweg vond ze het geen probleem om een paar keer te stoppen, zodat ik een foto kon maken. We reden namelijk door een heel gaaf landschap, met enorm brede valleien en rivieren, en heel droge berghellingen., een groot contrast met de westkant van de bergen, waar het juist extreem nat en groen is.

Ik wist ‘s morgens nog niet waar ik aan het eind van de dag precies zou uitkomen: ik had een paar adressen in Christchurch, maar daarmee liep het een beetje mis, ik was een adres kwijt geraakt en bij andere mensen kwam het niet zo goed uit. Via het internet kwam ik achter het adres van de dominee van de Reformed Church is Christchurch, dus ik besloot daar dan maar heen te gaan en te vragen of hij misschien nog een adresje voor me wist. Misschien dat ik zo ook weer aan het adres kon komen dat ik was kwijtgeraakt. Ondanks het feit dat ik als vreemdeling plotseling bij hen op de stoep stond, werd ik met open armen ontvangen en meteen meegenomen langs een aantal adressen in Christchurch, waar ze voedsel heenbrachten, bedoeld voor mensen die even niet genoeg geld hadden om eten te komen. Op die manier zag ik Christchurch van een heel andere kant dan de gemiddelde toerist! Via de dominee ben ik bij de mensen terecht gekomen waar ik nu nog steeds ben, de familie Havelaar. Ook hier werd ik weer heel gastvrij ontvangen. De komende dagen ben ik van plan Christchurch verder te verkennen, en dan af te zakken naar het zuiden.

Het is intussen eeen behoorlijke lap tekst geworden, ik hoop dat jullie er een beetje doorheen konden komen. Het ga jullie allemaal goed in Nederland, ik hou jullie op de hoogte van wat hier allemaal nog gaat gebeuren!

Groeten,

Sytze

Verslag en meer foto's volgen, vanuit Christchurch!

Op dit moment ben ik in Christchurch! Er is de afgelopen anderhalve week weer veel gebeurd en ik heb ontzettend mooie dingen gezien.

Vanaf de Pancakerocks ben ik eerst naar de gletsjers een kleine 200 km. zuidelijker geweest, daarna ben ik terug gegaan naar Greymouth, waarna ik vervolgens naar de Arthus's Pass ben gegaan, vanaf waar ik een paar heel mooie wandelingen heb gemaakt. Uiteindelijk ben ik gisteren in Christchurch beland.

Ik heb alvast een paar foto's op de weblog gezet. helaas moet ik nu weer gaan, maar meer foto's en verslagen volgen zo snel mogelijk!

cheers!

Sytze

Arthur's Pass 1

Een Kea, de enige papegaaiensoort die in het hooggebergte voorkomt. Een heel brutale vogel, als je even niet kijkt, probeert hij je tas open te maken op zoek naar wat lekkers.
Op mijn wandeling naar de Avalanche Peak, de lawinepiek, vlakbij de Arthus's Pass, had ik wonderlijk mooie uitzichten op besneeuwde bergen, die boven grashellingen uitstaken.
Net boven de boomgrens zag ik knalrode struiken, die fel afstaken tegen de bergen op de achtergrond.

De Franz Josef Gletsjer

De dag na de wandeling op de Fox Glacier heb ik een wandeling gemaakt vlakbij de Franz Josef glacier, daar niet ver vandaan. Ik had echt enorm geluk: precies op het moment dat ik bij een uitzichtspunt kwam, verscheen er een soort 'raam' in de wolken, waardoor ik een supermooi uitzicht had op de bergen erachter!
Zo zag de Franz Josef Glacier eruit een half uur voor de vorige foto...
...en zo een kwartier erna!

De Fox Glacier

Op de Fox Glacier! De wandeling op deze gletsjer is echt een van de bijzonderste dingen die ik tot nu toe heb gedaan in Nieuw Zeeland!
De Fox glacier, zo'n 13 km lang, verschuift maar liefst 1 meter per dag. De voet van de gletsjer is 'maar' 300 meter boven zeeniveau.
Bizarre ijssculpturen op de gletsjer

Op en rond de pannekoekrotsen

Nikaupalmen onder steile rotsen, vlakbij de pancakerotsen, pal achter het hostel waar ik toen was. Nikau's zijn inheemse Nieuw Zeelandse palmbomen die heel typisch zijn voor dit deel van de westkust van Nieuw Zeeland
Deze rotsen zijn door golven van de Tasmanzee bij hoogwater uitgehold, een paar kilometer naar het noorden vanaf de pancake rocks. Je kon hier dan ook alleen maar bij laag water komen.
De pancake rocks zelf!
De zee was erg ruig, wat spectaculaire golven opleverde