Het beloofde verslag, van Pancake Rocks tot Christchurch!

Ha familie, vrienden, enz. enz.,

Vorige week woensdag heb ik jullie achter gelaten op de pancake rocks (zo genoemd vanwege alle laagjes). Ik ben hier twee dagen geweest en heb behalve de pancake rocks zelf ook nog een heel bijzonder stuk kust zo’n drie km ten noorden hiervan bezocht, samen met de Nederlandse dames (Liselot en Martine) die ik hier in het hostel ontmoet had. Helaas kan ik hier ook weer niet alle foto’s van laten zien, maar ik heb een poging gewaagd met de foto’s die ik eerder vandaag op m’n weblog heb gezet.

Liselot en Martine waren van plan om een dagwandeling te gaan maken met een gids, op de Fox Glacier. Ik zat er ook al een tijdje aan te denken om iets dergelijks te gaan doen, dus ik besloot deze kans aan te grijpen om dan ook maar de daad bij de gedachte te voegen. Ik vond het erg leuk om even wat langer met dezelfde mensen te reizen, ook omdat drie toch meer zien dan een. Wat ik wel erg grappig vond was, dat ze erachter waren gekomen dat er alleen een cassetterecorder in hun huurauto zat, en na lang zoeken maar twee leuke bandjes hadden kunnen vinden, die ze dus steeds weer opnieuw draaiden. Er zat een bandje bij met de film muziek van Tarzan, wat tijdens het rijden verrassende combinaties opleverde met het landschap waar we doorheen reden. Soms zwol de muziek net aan als we een bocht omkwamen en ineens een mooi uitzicht hadden, of we hoorden de oerkreet van Tarzan als we net door een stuk Nieew Zeelandse jungle kwamen. Het gaf toch weer een heel andere kijk op het landschap!

Vorige week vrijdag hebben we de gletsjertocht gemaakt en dat was toch wel een van de hooggtepunten tot nu toe van mijn reis door Nieuw Zeeland. Allereerst vond ik het al erg leuk dat ik, doordat de gids veel vertelde over de achtergronden van de gletsjer, ik hier veel meer over te weten kwam dan wanneer ik er alleen langs gelopen zou zijn. Maar vooral de tocht zelf was toch wel surrealistisch te noemen. Ik heb maar een paar foto’s op de weblog gezet, ik denk dat ik als nog wat tijd heb nog wel een paar extra erop zal zetten, want het was echt helemaal te gek! Helemaal omdat we net uit een gebied kwamen met allemaal palmbomen , en zelfs onderaan de gletsjer hebben we nog een stuk door regenwoud gelopen. Echt een groot contrast! De reden dat de gletsjers hier zover naar beneden komen is de enorme hoeveelheid neerslag die hier valt, doordat de gletsjes aan de regenkant van de bergen ligt. Dat geeft een enorme aanvoer van ijs, waarbij nog komt dat, doordat het klimaat hier behoorlijk mild is, er veel smeltwater onder de gletsjer doorstroomt, waarover het ijs als het ware naar beneden glijdt. De gletser schuift dan ook een meter per dag op (10 keer zo snel als een gemiddelde gletsjer in de Europese Alpen).

De dag erna heb ik weer afscheid genomen, Liselot en Martine gingen verder naar het zuiden en ik wilde eerst nog iets meer van de westkust zien en nog de Arthur pas over, naar Christchurch. Eerst heb ik nog een wandeling gemaakt vlakbij de Franz Josef Gletsjer, ongeveer 25 km van de Fox Gletsjer. Vanaf daar had ik een heel bijzonder uitzicht op de Gletsjer en de hoge bergen erachter: net op het moment dat ik bij een mooi uitzichtspunt was, kwam er een soort ‘raam’ in de wolken, on tzettend mooi! (zie foto’s) Wat ook hier opviel was dat ik door een regenwoud naar het uitzichtspunt over de gletsjer liep, een groot contrast!

De dag daarna ben ik gaan liften, terug naar Greymouth, en werd meegenomen door Australische toeristen, die zeiden dat ze nog wel wat dingen onderwerg wilden bekijken. Ik vond het allemaal prima, daarvoor was ik ook naar Nieuw Zeeland gekomen uiteindelijk! In Greymouth bleek een erg leuk hostel te zijn, alleen daarvoor was het al de moeite waard naar Greymouth te komen. Ze boden bijvoorbeeld gratis kajaks aan, ik heb nog een ochtend met twee Nederlanders die ik in het hostel tegen kwam gekajakt. Ook heb ik er nog een mooie kustwandeling gemaakt, door Nikau bossen, een inheemse Nieuw Zeelandse palmboom.

Na Greymouth ben ik naar de Arthur Pass gelift, waarbij ik door de meest uiteenlopende mensen werd meegenomen. Zo stopte er een bestelwagen, waarvan de chauffeur lijnentrekker op wegen bleek te zijn. Na vijf minuten bleek dat z’n remmen hoognodig aan vervanging toe waren, hij kon net stoppen voor een opstopping voor een brug. Hij ging daarom maar terug, maar hij bleek niet de enige lijnentrekker op pad te zijn, hij kon mij overdragen aan een collega van hem, die me weer wat verder opweg hielp. Na een man die herten hield voor het vlees en een kok uit Christchurch, die me en passant nog een baan aanbood bij hem ik de keuken, belandde ik uiteindelijk op de Arthurpas. Hier was ook weer een leuk hostel, van waar uit ik een paar dagwandelingen heb gemaakt. Afgelopen woensdag, op mijn verjaardag, kreeg ik als verjaardagscadeau prachtig weer een enorm mooie omgeving: ik ben naar een top toegelopen, op zo’n 1800 meter, vanaf waar ik een schitterend uitzicht had over de bergwereld rondom de Arthurs pas )ook hiervan volgen meer foto’s). Ik kreeg ook nog een dikke knuffel van een Duitse vrouw, aan wie ik had verteld dat ik jarig was. Toen was mijn dag wel weer goed Ik moet eerlijk zeggen dat het toch wel een beetje vreemd was om m’n verjaardag te ‘vieren’ in een hostel waar niemand me kende, ik denk dat als ik terug in Nederland ben, mijn verjaardag alsnog ga combineren met een terugkom feestje ofzoiets. Weest welkom!

Na de Arthur’s Pas ben ik naar Christchurch gelift. Ik kreeg als snel een lift van een vrouw die zelfs aam dezelfde kant van Christchurch moest zijn als ik. Onderweg vond ze het geen probleem om een paar keer te stoppen, zodat ik een foto kon maken. We reden namelijk door een heel gaaf landschap, met enorm brede valleien en rivieren, en heel droge berghellingen., een groot contrast met de westkant van de bergen, waar het juist extreem nat en groen is.

Ik wist ‘s morgens nog niet waar ik aan het eind van de dag precies zou uitkomen: ik had een paar adressen in Christchurch, maar daarmee liep het een beetje mis, ik was een adres kwijt geraakt en bij andere mensen kwam het niet zo goed uit. Via het internet kwam ik achter het adres van de dominee van de Reformed Church is Christchurch, dus ik besloot daar dan maar heen te gaan en te vragen of hij misschien nog een adresje voor me wist. Misschien dat ik zo ook weer aan het adres kon komen dat ik was kwijtgeraakt. Ondanks het feit dat ik als vreemdeling plotseling bij hen op de stoep stond, werd ik met open armen ontvangen en meteen meegenomen langs een aantal adressen in Christchurch, waar ze voedsel heenbrachten, bedoeld voor mensen die even niet genoeg geld hadden om eten te komen. Op die manier zag ik Christchurch van een heel andere kant dan de gemiddelde toerist! Via de dominee ben ik bij de mensen terecht gekomen waar ik nu nog steeds ben, de familie Havelaar. Ook hier werd ik weer heel gastvrij ontvangen. De komende dagen ben ik van plan Christchurch verder te verkennen, en dan af te zakken naar het zuiden.

Het is intussen eeen behoorlijke lap tekst geworden, ik hoop dat jullie er een beetje doorheen konden komen. Het ga jullie allemaal goed in Nederland, ik hou jullie op de hoogte van wat hier allemaal nog gaat gebeuren!

Groeten,

Sytze