De Keplertrack: het verslag

Ha iedereen!

Op het moment dat ik dit schrijf, bevind ik me in het uiterste zuiden van het Zuidereiland, in Invercargill. Het was niet helemaal gepland dat ik hier zou belanden, maar onvoorziene omstandigheden zorgden ervoor, dat ik hier nu toch ben.

Laat ik eerst wat vertellen over de Keplertrack zelf. Vanuit Queenstown ben in naar Te Anau gelift, een klein stadje (zie kaart), vlakbij het begin van de track. Ik heb hier overnacht in een hostel 9 km ten zuiden van Te Anau, vanaf waar ik al een prachtig uitzicht had over de bergen, waar ik de dag erna in zou gaan trekken. Een goed vooruitzicht.

De weersverwachtingen waren niet al te best, maar het is heel moeilijk om het weer hier betrouwbaar te voorspellen, omdat het erg uitmaakt aan welke kant van de bergen je je bevind en zelfs in welk dal. En bovendien had ik toch al geboekt, dus ik besloot er maar voor te gaan.
De eerste dag was het weer nog best goed, wel bewolkt, maar in de loop van de dag trok die bewolking weg, en had ik geweldige uitzichten over het fjorden- en merenlandschap hier (foto's). Na een lange klim kwam ik bij de eerste hut, de Luxmore hut, waar vlakbij een grot bleek te zijn. Samen met een Australische vader met z'n twee dochters besloten we er, gewapend met een paar zaklampen, een kijkje te gaan nemen. Met het idee van gewoon een gat in de grond, waar ik misschien een meter of 10 in zou kunnen lopen, werd ik bijzonder verrast door deze grot: het bleek heel spectaculair te zijn, met prachtige druipsteenformaties, nauwe tunnels en af en toe plekken waar we onder rotsen door moesten kruipen. We zijn zeker een paar honderd meter de grot ingegaan, totdat het zo nauw werd dat we niet verder konden. Een heel speciale ervaring!

De dag erna was het weer nogal grillig. De tocht ging vooral over een bergkam, met uitzichten op de fjorden diep beneden. Het weer was deze dag echt heel erg extreem: soms zaten we midden in de wolken, en zagen we niets, soms braken er grote gaten in de wolken en hadden we prachtige uitzichten over bergen en fjorden, waar de wolken overheen en doorheen jaagden. Er stond ook een harde wind, zodat ik soms bijna van de kam werd geblazen. Ook regende het af en toe flink. Af en toe had ik het ijskoud, daarna ook weer heel warm. Het weer in combinatie met het landschap vond ik heel bijzonder om een keer te ervaren.

Vlakbij de tweede hut was een waterval, 20 min lopen, waar ik 's avonds nog heen wilde, met wat andere mensen. Onderweg wilde ik nog een foto maken van de rivier waar ik langs kwam, iemand stoote me aan en ik liet per ongeluk de camera uit m'n handen glippen: hij viel eerst op een rots, 2 meter lager, en toen half in het water.... Al vrij snel kwam ik erachter dat er weinig meer aan te redden viel. Gelukkig ontmoette ik een hoop aardige mensen in de hut, die aanboodden me wat foto's op te sturen van de derde dag, zodat ik in elk geval ook nog wat foto's van die dag zou hebben.

Weer terug in Te Anau bleek, dat de dichtstbijzijnde stad Invercargill was, zo'n twee uur rijden. Dit was de beste plaats om een nieuwe camera te kopen, dus ik besloot hier dan toch maar heen te gaan. Ik had nog een adres gekregen van mensen hier, en gelukkig kon ik daar ook terecht. Na een telefoontje bleken kapotte camera's gelukkig ook onder m'n reisverzekering te vallen, dus de uiteindelijke schade valt nog mee. Maar t was toch wel even balen!

Het plan is nu, om morgen weer terug naar Te Anau te gaan, om vanuit daar de Milford Sound te gaan bezoeken. Dit schijnt een enorm spectaculaire fjord te zijn, met loodrechte rotswanden. Ik zal er, met m'n gloednieuwe camera, veel foto's van nemen!

Groeten vanuit het diepe zuiden van Nieuw Zeeland, vanuit Invercargill,

Sytze

Routekaart van mijn laatste omzwervingen, door het zuiden van het Zuidereiland.

De Keplertrack foto's (4) het einde...

De rivier waar mijn camera z'n jammerlijk einde vond...
Terugblik op het pad, waar ik overheengekomen was. Het liep hier een heel stuk over een kam, en als de wolken even wegtrokken, had ik mooie uitzichten naar allebei de kanten
Uitzicht op het dal, waar ik in afdaalde, na de tocht over de bergkam. Ergens midden in deze foto, in het dal, moet de tweede hut zijn waar ik heb overnacht: de Iris Burn hut.

De Keplertrack foto's (3) de wolken

Mistige bergen, met de meest uiteenlopende mossen en planten op de voorgrond
Soms zat ik helemaal in de wolken en zag ik niks, en dan trok plotseling de bewoking weer op en zag ik ineens door wat voor landschap ik eigenlijk liep
De fjorden op het begin van de tweede dag, toen de wolken net opkwamen Weer de fjorden, nu halverwege de dag, toen er even een groot gat in de wolken kwam.

De Keplertrackfoto's (2), de grot!

De grot vakbij de Luxmore hut, waar ik met een paar Australiers naar binnen ben gelopen
Bizarre formaties in de grot
Hier staan we in een wat breder stuk van de grot, na net onder wat rotsen te zijn doorgekropen (heel laag...)

De Keplertrack foto's! (1)

De eerste hut op de route: de Luxmorehut, met een prachtig uizicht over het Fjordenlandschap en Lake Te Anau. Er was slecht weer voorspeld tijdens de tocht, maar hier trok de lucht 's avonds helemaal open en de zon begon te schijnen: veel geluk dus!
Het uitzicht op het berggebied, waar de Keplertrack doorheen loopt, vanuit het hostel waar ik de nacht ervoor doorbracht. Ik dacht: als het er vanuit het hostel al zo mooi uitziet, dan wordt het vast een prachtige tocht! (als het weer een beetje mee zou werken in elk geval...)
Uitzicht vanaf de Luxmorehut over Lake Te Anau

Verslag van de Routeburn/Caple Track

Ha familie en vrienden,

Op dit moment bevind ik me weer in Queenstown. Afgelopen week heb ik een ruim 4 dagen durende trektocht gemaakt door de bergen ten noordwesten van Queenstown, door het Mount Aspiring national Park en het Fiordland Notional Patk. Dat betekende 4 dagen midden in de Nieuw Zeelandse wildernis!
Ik heb twee zogenaamde 'tracks' gecombineerd, de Routeburn en de Caple track, waardoor ik een volledige ronde kon lopen, en weer min of meer uitkwam waar ik was begonnen.

Vanuit Queenstown was het nog zo'n 75 km naar het begin van de track, en ik besloot erheen te liften. De laatste 25 km werd ik meegnomen door een Schot, die eerst zei dat hij me tot de eestvolgende afslag kon meenemen. Daar aangekomen wilde hij ook nog wel doorrijden tot aan de eerstvolgende brug. En toen zei hij dat hij dan maar door zou rijden totdat hij zich zo gaan verveleb... Ik besloot dan maar tegen hem te blijven praten en het werkte: hij ztte me helemaal aan het eind van de weg, aan het gebin van de track af! In de tussentijd vertelde hij honderduit over zijn werk als filmsetbouwer, onder andere vor Lord of the Rings.

De Routeburn is een van de Great Walks van Nieuw Zeeland, en niet zonder reden: ik kwam door de meest fantastische landschappen, het ene nog mooier dan het andere. Eerst liep ik langs een rivier, met een diepblauwe, heldere kleur, door prachtige beechforests, de inheemse Nieuw zeelandse bossen hier, met hel veel mos. Langs talloze watervallen bereikte ik de boomgrens en door subalpine valleitjes kwam ik aan bij een mooi bergmeer. Hier heb ik een zijpad genomen nar een hoge top, met geweldige uitzichten (zie foto's). De tweede hut waar ik overnachtte, lag aan het schitterende lake Mc Kenzie, zie ook foto's:) Via hoge watervallen en overdonderende uitzichten over besneeuwde bergen bereikte ik het einde van de Routeburn Track en liep ik verder over de Capletrack, na eerst nog de Key Summit beklommen te hebben, ook een uitzichtspunt. De Capletrack is veel minder bekend en ook veel rustiger, de hutten langs de route zijn ook veel kleiner en ik vond ze veel gezellig: ik heb leuke mensen ontmoet hier (op de Routeburntrack trouwens ook), waardoor de avonden altijd erg gezellig waren.

Onderweg trok ik soms een stuk met andere mensen op, soms wandelde ik alleen, het maakte eigenlijk niet zoveel uit. In de laatste hut ontmoete ik een Zuid Afrikaans - Israelisch stel, met wie ik het laatste stuk ben opgetrokken, en die me afgezet hebben met hun busje bij het hostel in Kinloch, dat ik geboekt had en waar ik enorm heb genoten van een warme douche!

Het was hier ook erg mooi, aan Lake Wakatipu en ik ben twee dagen gebleven en heb nog een uitzichtpunt beklommen (zie weer foto's). Met een Nederalnds stel ben ik uiteindelijk weer terug naar Queenstown gereden, een ontzettend indrukwekkende ervaring rijker.

Morgen ga ik weer verder naar te Anau, waar ik de ekpler Track ga lopen, met twee oveachtingen in hutten, in het Fiordland national Park. Deze tocht schijnt weer heel anders te zijn, ik ben benieuwd!

hartelijke groeten uit de Nieuw Zeelandse rimboe,

Sytze

Kinloch, aan Lake Wakatipu

Lake Wakatipu, vanuit Kinloch, een piepklein plaatste waar ik een hostel had geboekt, aan het einde van de tocht. Een schitterende plaats om de tocht af te sluiten!
Het uitzicht vanaf een berg niet ver van Kinloch, met een 360 graden uitzicht, en weer zo mooi, ik had ook uitzicht op het berggebied waar ik de dagen ervoor doorheen gekomen was.
Het uitzicht de andere kant op, over Lake Wakatipu. Rechts in de hoek van het meer, waar de rivier in het meer uitmond, ligt Kinloch.

De Capletrack! (het vervolg van de Routeburn track)

Ik kan het niet laten, nog een foto van Lake Mc Kenzie...
Hier bereikte ik de pas tussen de Routeburn en de Caple valley. Ik hier enorm veel geluk met het weer, het was zo helder, dat ik alle bergpieken rondom kon zien
En dit was in de laatste hut, de upper Caple Hut, waar ik een Israelisch - Zuid Afrikaans stel ontmoette. Wij waren ook de enige in deze hut, een groot verschil met de Routeburn!

De Routeburn track! (2)

Lake Mc Kenzie, waaraan de tweede hut lag. Dit was wel een van de mooiste plekjes van de tocht, een groen meer, waarin de besneeuwde bergen zich spiegelden. Echt ongelooflijk.
Het uitzicht vanaf de Key Summit, waar de Routeburn Track eindigde, en ik overstapte op de Capletrack. Een van de vele beekjes die ik tijdens de tocht moest oversteken.
Weer Lake Mc Kenzie, het spiegelmeer...
En een van de vele bijzondere bossen waar ik doorheen kwam.

De Routeburn-track! (1)

De eerste hut waar ik heb overnacht, de Routeburn-Flatts hut.
Het eerste bergmeer waar de tocht me langsvoerde
De foto's raken op deze blog nogal eens wat door elkaar, maar dit is het allereerste begin van de Grote Tocht.
Het uitzicht vanaf een hoge top, die ik heb beklommen via een pad vanaf de hoofdroute (dus zonder zware bepakking!) In de verte is zelfs (heel vaag) de zee te zien. Het gebied hier valt onder het Fiordland nationaal Park, en fjorden zijn hier genoeg!
Een klein bergmeertje bovenop deze top.

Update vanuit Queenstown

Ha eenieder!

Hoe is het daar in Nederland? Is er al een elfstedentocht gereden?
Hier begint de zomer nu echt door te zetten, de afgelopen week was erg zonnig (af en toe moest ik naar creatieve middelen grijpen om m'n hoofd tegen al te felle zonnestralen te beschermen...) De temperaturen komen nu richting de 30 graden, en ook is het hier nu tot zeker een uur of half 10 's avonds licht...

Op dit moment bevind ik me in Queenstown, the place to be in Nieuw Zeeland, wanneer het gat om extreme sporten. Er wordt hier dan ook volop geraft, geparaglided en gebungyjumped.

Maar eerst iets over de wegen die mij hierheen hebben geleid. de vorige keer was ik gebleven in het midden van niks, ten zuiden van Twizel. Achter het hostel waar ik toen was, bleek het mogelijk te zijn, dwars door de weilanden een hoge piek te beklimmen. Dat heb ik gedaan, en ik had geweldige uitzichten over o.a. het gebied waar ik de dagen ervoor was geweest. Het was al wat later op de dag, dus het landschap werd ook nog eens heel mooi verlicht door de avondzon. Erg indrukwekkend.

's Avonds hoorde ik van ander gasten in het hostel, dat er in de buurt, zo'n 15 km van de hoofdweg, heel bijzondere kleikliffen moesten zijn. Ik vroeg me al af hoe ik daar dan moest komen, toen de hosteleigenaar me aanbood , me erheen te brengen. Weer een voorbeeld van Nieuw Zeelandse hulpvaardigheid! En het was de moeite waard, de kliffen waren nog 10 keer mooier dan ik had kunnen bedenken, en dat twerwijl ik een halve dag ervoor nog niet eens van het bestaan afwist! Naderhand vroeg ik aan ander bezoekers of ze me misschien bij de hoofdweg konden afzetten. het bleek dat ze net als ik naar Wanaka wilden, meer dan 100 km vederop, dus dat was weer een mazzeltje! Het eindigde er mee dat ze me voor de deur van het hostel in Wanaka afzetten, na onderweg nog een paar keer gestopt te zijn, zodat ik foto's kon nemen. Ook werd ik bij hen thuis uitgenodigd in Christchurch, als ik daar weer langs zou komen.

Wanaka bleek een gezellig plaatsje te zijn, aan de oever van het zeer fraaie Lake Wanaka. Ik heb verschillende dagtochten gemaakt hier, soms alleen, soms met andere mensen. Zo heb ik bijvoorbeeld Roy's Peak (zie foto) beklommen samen met twee Amerikanen en een Zwitserse. Ook ben ik een keer o.a. meegelift met een Zwitsers echtpaar in en camper, over een enorm lange, zeer slecht onderhouden gravelroad. Aan het einde was een parkeerplaats, vanaf waar mooie wandelingen te maken waren. Het Zwitserse echtpaar draaide halverweg om, ik geloof dat ze bang waren dat hun hele auto uit elkaar zou rammelen. Gelukkig konden een paar Israeliers me uiteindelijk op de plaats van bestemming brengen, vanaf waar ik een enorm mooie tocht heb gemaakt naar een hoog boven het bos uittorenende gletsjer. Ik geloof dat het al vaker heb gezegd, maar ook dit was weer enorm mooi, net een sprookje!
Ook het weer in Wanaka was erg goed, het grootste gedeelte van de tijd was er geen wolkje aan de lucht, erg uitzonderlijk in Nieuw Zeeland.

Na Wanaka ben ik met twee Israliers (die ik hier trouwens overal tegenkom!) onder het genot van Hebreeuwse rap, naar Queenstown gelift. Ik had gelijk dezelfde avond al superuitzichten op het meer en de bergen achter Queenstowm, dus ik zat ook hier weer op een goeie plek:)

In Queenstown heb ik ook de hutten geboekt voor de Routeburntrack, hier niet ver vandaan. het schijnt een hele mooie tocht te zijn, die me ruim 4 dagen door de wildernis gaat voeren. Ik ben benieuwd!

Ik geloof niet dat de extreme sporten hier echt aan mij besteed zijn, maar desalniettemin is er hier in Queenstown ook genoeg te zien om me een paar dagen, voordat ik de Routeburntrack ga lopen, te vermaken.

Hartelijke groeten vanuit het geweldige zuiden van het Zuidereiland,

Sytze

In Queenstown!

Dit was het uitzicht dat ik had vanaf het hostel, op de avond dat ik aankwam in Queenstown. Ik kan het haast niet geloven, elke keer sta ik weer versteld hoe verrassend de natuur in Nieuw Zeeland kan zijn...
Ik ben toen maar een stuk gaan lopen langs het meer, waar Queenstown aan ligt, waardoor ik deze zonsondergang ook nog kon zien.
En zo zag het er de volgende ochtend uit, weer vanuit de tuin van het hostel waar ik nu verblijf.

lake Wanaka en omgeving

Bovenop Roy's Peak, een 1600 m. hoge berg, pal naast Lake Wanaka (op de achtergrond). Vanaf hier hadden we enorm wijdse uitzichten over de hele omgeving. De Gletsjer, waar ik een dag heen ben geweest, vanaf Wanaka. Vooral het contrast tussen groen en wit vond ik hier erg bijzonder
Het bizarre landschap dat ik zag tijdens een andere wandeling bij Lake Wanaka. Op mijn kaart staat deze plek aangegeven als: 'the rugged country south of Rivendell', dus misschien dat LOTR liefhebbers het herkennen...
Dit is nog weer tijdens de wandeling naar de gletsjer. Ik was er vrij laat op de dag, waardoor ik de kans had te zien hoe de avondzon op de bergen scheen, mooi!
De foto's zijn een beetje door elkaar geraakt, maar dit is vanaf dezelde top als twee foto's eerder, met op de voorgrond de delta van een rivier, die in Lake Wanaka uitkomt.

The Clay Cliffs..

De Clay Cliffs (kleikliffen) waar ik bij verrassing terecht kwam. Dit was echt zo mooi, ik voelde me net in een cathedraal, het was haast niet voor te stellen dat dit door natuurlijke processen zo gevormd was, en dat het allemaal van klei was.
Het uitzicht wat ik had, toen ik tussen de kleipilaren door naar boven was geklauterd (het was best wel een beetje steil..) ook deze foto spreekt wel weer voor zich, denk ik

in de omgeving van Twizel

Een van de meren in de buurt van Twizel, waar ik een fietstocht langs heb gemaakt, op een fiets die ik had geleend van de mensen die me zo gastvrij op de camping hadden uitgenodigd, toen ik er rond liep te dwalen
Het semi-woestijnlandschap ten zuiden van Twizel. Dit uitzicht had ik vanaf de top die ik beklom achter het hostel 'in het midden van niks;'
Het uitzicht vanaf dezelfde top, de andere kant op, richting het noorden. In het midden is hetzelfde meer te zien als op de eerste foto. Ook tijdens deze wandeling was ik weer helemaal overdonderd door de uitzichten, die je zelf niet kunt verzinnen...

Lake Tekapo

Een van de uitzichten over Lake Tekapo. De foto spreekt voor zich, denk ik...
Uitzicht over een meer vlak naast Lake Tekapo, tijdens een wandeling naar een hoge top niet ver van Lake Tekapo Village
Lupinevelden langs de oever van het meer, in de avondzon
Zo zag het meer eruit op het moment dat ik er aankwam.

In de omgeving van de boerderij

Lake Clearwater, een meer 'in de buurt' (hooguit 50 km verderop), waar we een keer een ochtend heen zijn gereden. Een geweldige omgeving, droge grasvlakten, hier en daar bergen, met meren ertussenin.
Ik heb een keer een wandeling gemaakt vlak achter de boerderij, met de drie oudste zoons. Dit was het panorama wat we uiteindelijk hadden. Ik werd er even stil van...
Tijdens dezelfde wandeling, ook hier waren uitgestrekte gras (Tussock) vlakten, met bergen in de verte, enorm wijds.
Ik ben een keer op een middag de heuvel achter de boerderij opgelopen. Dit is het uitzicht wat ik toen had over de Canterbury Plains. Ook dit is tijdens de eerder genoemde wandeling, niet ver van de boerderij. Dit was weer echt zo'n dag dat ik niet kon stoppen met het maken van foto's...