Weer terug op het Noordereiland!

Ha iedereen,

Het werd wel weer tijd voor een nieuwe update vanuit het Nieuw Zeelandse, want intussen ben ik weer van eiland gewisseld. Na Christchurch ben ik noordwaarts getrokken, waarbij ik nog met een jongen mee ben gelift, die op een gegeven moment de auto aan de kant zette, omdat hij te moe was om te rijden, en mij dan maar liet rijden.

Ik ben nog twee dagen in Kaikoura geweest, ongeveer halverwege Christchurch en de Ferry naar het Noordereiland. Ik ben hier naar het Kaikoura schiereialnd geweest, waar ik fantastische gelaagde en gekreukelde rotsformaties heb gezien, en ook zeehonden en allerlei andere dieren en planten. Heel bijzonder, ik had vantevoren niet gedacht, dat het hier zo mooi zou zijn.

Na kaikoura ben ik doorgestoomd naar de Ferry, en ben de Cook Strait weer overgestoken naar Wellington, op 20 februari. De dag erna heb ik weer een grote sprong gemaakt, naar Mount Taranaki/ Mount Egmont (de berg heeft twee officiele namen). Deze berg is een vulkaan een van de meest perfect gevormde kegelvulkanen ter wereld, heb ik me laten vertellen. Ik vond het in elk geval een erg mooie en bijzondere berg, vooral ook omdat hij helemaal omringd wordt door laag, groen heuvelland, waar hij ineens tot 2518 meter oprijst.

Samen met Michel, een jongen uit Christchurch, die ik in het hostel vlakbij Mount Taranaki had leren kennen, heb ik een driedaagse trektocht vlakbij Mount Taranaki, waarbij we heel veel mooie dingen hebben gezien. Het weer was heel raar, soms zaten we midden in de wolken en zagen we niks, dan ineens trok alles op en hadden we prachtige uitzichten. Op de tweede dag miezerde het de hele dag en was het mistig. Toen we bij de hut aankwamen, kwam er ook net een man via een ander pad omhoog, die zei dat we alleen maar zo'n tweehonderd meter naar beneden hoefden te lopen, waar het gewoon mooi weer was! Het bleek dat we de hele dag in een wolkengebied hadden gelopen, dat alleen maar boven de berg hing, tien kilometer verderop was het de hele dag stralend weer geweest!
Het was wel extra mooi dat we na zo'n dag toch nog 's avonds een uitzicht hadden op Mount Taranaki, voor mij maakte het dat extra speciaal.

Na deze tocht wilde ik toch ook nog wel heel graag de top bekimmen, wat ik de dag erna heb gedaan. Op weg ernaartoe zag het er al goed uit! (zie foto) Ik vond het erg bijzonder op bovenop de berg hoog boven de wolken eromheen te zijn, net of ik in een vliegtuig zat.

Nu ben ik bij mensen thuis in de buurt van het Tongariro National Park, een gebied vol met vulkanen. De mensen waar ik logeer, heb ik eerder ontmoet, ze hebben me als lifter opgepikt, en nog een keer meegenomen naar een rondvlucht over het park, in oktober vorig jaar. Het was erg leuk om hen weer terug te zien! Grappig was, dat de man nu buschauffeur bleek te zijn en mij samen met andere wandelaars naar het begin van de Tongariro Crossing heeft gebracht, een wandeling, die wordt gezien als een van de mooiste van Nieuw Zeeland. Helaas kan ik lang niet alle foto's laten zien, maar slechts een kleine selectei...

Nu ben ik van plan verder naar het noorden te reizen. Ik ga waarschijnlijk nog wat mensen opzoeken in Auckland, en nog wat plekken daar in de buurt bezoeken. En dan wordt het weer tijd om terug te keren naar het vaderland! Ik moet zeggen dat ik er nu ook wel naar uitkijk, iedereen weer terug te zien. Ik heb hier een prachtige tijd gehad, maar nu is het ook wel weer goed om naar huis te gaan.

Op 13 Maart hoop ik veilig en wel op Schiphol te landen, dus hopelijk zie ik jullie daarna wel snel weer in levende lijve!

Cheers!

Sytze

De Tongariro Crossing

Toen ik begon met de Tongariro Crossing, kwam ik bij toeval Michel weer tegen, een jongen uit Christchurch, met wie ik de trektocht bij Mount Taranaki had gemaakt. Op de achtergrond is Mount Ngauruhoe te zien, een van de vulkanen in het National Park
Ik zag de meets bizarre vulkanische rotsformaties en landschappen tijdens de Tongariro Crossing Meren met rare kleuren, kale, zwarte bergen, een surrealistisch landschap hier
Het leek af en toe wel of ik op de maan rondliep, met overal kraters en kale vlaktes. In de verte links is de 'Red Crater' te zien.

De beklimming van Taranaki's top!

Zo zagen we Mount Taranaki, net verschenen uit de wolken, 's morgensvroeg bij zonsopgang, onderweg naar de top!
Vanaf de helling van de berg voelde ik me net in een vliegtuig, neerkijkend op de wolken. De lagere bergen links zijn de bergen waar ik de dagen ervoor in had rondgetrokken (het is groter dan het lijkt!)
In de krater van Mount Taranaki...
En op de top, op 2518 meter, het hoogste punt in Nieuw Zeeland, waar ik ben geweest

Mount Taranaki/ Mount Egmont

De eerste dag van een driedaagse trektocht langs de flanken van Mount Taranaki en het Pouakari gebergte ernaast. De top was lange tijd verborgen in de wolken, maar opeens klaarde het even op, en hadden we dit uitzicht
De eerste avond hadden we een prachtig uitzicht op een roodgekleurde top van Mount Taranaki, tussen de wolkenvelden door
Op de tweede dag was het de hele dag druilerig, maar dat gaf wel dit soort plaatjes van hooggebergte bloemen
Na een hele dag in de wolken te hebben gelopen, klaarde het 's avonds ineens op, en hadden we toch nog een mooi uitzicht op de indrukwekkende kegel van mount Taranaki (2518 m), een geweldig moment! En dit was de zonsopgang op de derde dag, zo mooi! In de verte (links) is nog Mount Ruhapehu te zien, ook een vulkaan en de hoogste berg van het Noordereiland.

Kaikoura Penninsula

Ik blijf het Nieuw Zeelandse zeewier, kelp, bijzonder vinden. Het lijkt net rubber, in allerlei vormen, en het deint zachtjes mee met de golven.
De meest bizarre rotsvormen langs de kust. Het zijn allemaal lagen kalksteen, die onder de druk van aardplaten, die tegen elkaar aanbotsen, in allerlei vormen zijn gekneed.
Een zeehond met jeuk. Hier langs de kust van het Kaikoura-schiereiland, wemelde het echt van de zeehonden, soms dook er ineens een vlak voor me op, vanachter een rots. De aanbevolen 10 meter afstand was er dan niet meer bij, en de zeehond maakte zelf ook wel door te blazen en te grommen duidelijk dat ik ruim binnen de intieme zone was gekomen...

Met m'n heroverde camera naar Oamaru en Mount Cook

Ha iedereen!

Gelukkig heb ik m'n camera weer terug, want ik heb echt heel erg mooie dingen gezien de afgelopen dagen. Nadat ik m'n camera had opgehaald uit Christchurch, ben ik weer terug gelift naar Oamaru. Ik heb het stadje bekeken, erg interessant, omdat er nog veel bewaard is gebleven uit de gloriedagen van het nu niet al te grote plaatsje. Het is een beetje gegaan zoals in Nederland met plaatsen als Hattem en Enkhuizen: na een bloeitijd braken er slechtere tijden aan, waardoor er geen reden bestond om oude gebouwen te vervangen door 'vooruitstrevende' nieuwbouw. In de buurt van Oamaru wordt het zogenaamde Oamaru-steen gewonnen, kalksteen dat heel makkelijk te bewerken is. De meeste oude gebouwen zijn van deze steensoort opgetrokken, waaronder een paar erg indrukwekkende.

Vlakbij Oamaru was ook een blauwe penguin kolonie, de kleinste penguinsoort ter wereld, gemiddeld maar 25 cm groot. Zo tegen de schemering komen deze penguins terug van een hele dag vissen op zee. Ik heb dit voor m'n ogen zien gebeuren en ik vond het echt heel tof om zoiets een keer in het echt te kunnen zien: in groepen komen de penguins ineens met grote snelheid naar het strand, je ziet de echt door het water schieten. Dan worden ze door de golven op het strand gesmeten. Ze schudden hun kop even, staan op, en wandelen op hun gemakje in een rijtje bij de rotsen omhoog, naar hun nesten. Je kon de jongen al horen roepen om hun ouders.

Na Oamaru ben ik samen met een Duits meisje, dat ook stond te liften, naar Mount Cook gelift, ruim 250 km verderop en de hoogste berg van Nieuw Zeeland, 3753 meter hoog. Hier heb ik een paar dagen doorgebracht, en het was er echt geweldig! Ik had enorm geluk met het weer, omdat Mount Cook heel vaak in de wolken verscholen is. Ik heb hier in de buurt een aantal prachtige wandelingen gemaakt en ontzettend indrukwekkende landschappen gezien (zie foto's). Ook ontmoette ik er in de Urwin hut, waar ik overnachtte, een aantal bergbeklimmers, die allerlei sterke verhalen opdistten over barre tochten dwars over gletsjers en overnachtingen in gletsjerspleten. Ik ben blij dat ik ook hier nog heen gegaan ben (het lag niet echt meer op de route, op de heenweg had ik deze plaats overgeslagen, omdat alles er volgeboekt was)

Nu ben ik dan weer in Christchurch, weer bij de mensen waar ik een paar dagen geleden ook ben geweest. Het gaat nu verder naar het noorden, over een paar dagen ben ik waarschijnlijk al op het Noordereiland, waar ik nog een paar plekken wil bezoeken, waar ik nog niet eerder ben geweest.

In Nederland iedereen het allerbeste, hopelijk zie ik iedereen over iets meer dan drie weken in goede gezondheid weer terug!

Groeten,

Sytze

Weer in Christchurch

Weer terug in Christchurch! Op de fiets ben ik bij een aantal mensen langs geweest, waar ik twee maanden geleden ook ben geweest.
De familie Klazinga had me twee maanden geleden heel behulpzaam aan een logeeradres geholpen. Leuk om hen nu weer terug te zien!
Met de familie Klazinga ben ik in de botanische tuinen van Christchurch nog naar een tentoonstelling van vleesetende planten geweest, zoals deze hierboven

Mount Cook

Uitzicht vanaf de Muellerhut, een berghut op 1800 meter hoogte, waar ik een dagtocht naartoe heb gemaakt. Ontzettend indrukwekkende omgeving, met uitzicht op een grote vergletsjerde bergwereld
Het uitzicht vanaf de Muellerhut op Mount Cook en de gletsjermeren aan de voet ervan. De 'muur' tussen het meer op de voorgrond en het meer aan de voet van Mount Cook is een morenewal, een enorme berg puin, dat door gletsjers opzij geschoven is, in tijden dat de gletsjers veel groter waren dan nu. Uitzicht over de enorme Tasmangletsjer, de grootste gletsjer van Nieuw Zeeland. De Gletsjer is bedekt met puin, afkomstig van onder andere lawines. In het meer op de voorgrond drijven kleine ijsbergen, afgebroken stukken gletsjer.
Ook de wolken waren erg bijzonder, zoals deze, waardoor de berg wel wat weg had van een rokende vulkaan.
Het uitzicht vanuit het raam van de Urwin hut, waar ik twee nachten overnacht heb, in de buurt van Mount Cook.

Oamaru: monumentaal stadje en penguinkolonie

Wanneer de penguins tegen de schemering massaal hun nest opzoeken, steken ze vaak zonder te kijken de straat over...
Het hostel, waar ik in Oamaru verbleef, pal naast monumentale bankgebouwen. Ook in Nieuw Zeeland hebben ze de kunst om indruk te maken, van de oude Grieken afgekeken, .
Oamaru bij nacht.

Foto's van Dunedin

Het interieur van het station van Dunedin
Een van de kathedralen in Dunedin (ik heb er zeker vier geteld)
Een deel van de universiteitsgebouwen

Camera toestanden

Ha iedereen!

Hier weer een update, dit keer vanuit Oamaru, een stadje, 120 km ten noorden van Dunedin.

In Dunedin heb ik een paar leuke dagen gehad. Samen met een Duits meisje ben ik naar een Albatroskolonie gelift, aan het einde van een langgerekt schiereiland bij Dunedin. Albatrossen horen tot de grootste vogels ter wereld, met een vleugelspanwijdte van drie meter, heel indrukwekkend om deze dieren te zien rondvliegen!
In de stad zelf heb ik nog meegedaan aan een stadswandeling, waarbij ik nog wat meer te weten ben gekomen over de geschiedenis van deze stad. De steden in Nieuw Zeeland zijn misschien niet zo oud, maar desondanks kunnen ze toch nog best boeiend zijn:)

Na Dunedin ben ik naar een hostel zo'n 100 km verderop gelift, toen het noodlot toesloeg. Ik liet m'n camera in de auto liggen van de man, die me bij het hostel had afgezet... Onderweg had ik namelijk nog een keer een paar foto's gemaakt, en m'n camera daarna even opzij gelegd, om nog wat anders uit m'n tas te kunnen pakken. Dat was dus best wel een beetje hehoorlijk balen. Er was eigenlijk heel weinig wat ik kon doen, behalve afwachten of de man me nog zou kunnen bereiken. Ik was afhankelijk van de eerlijkheid en het geheugen van deze man, ik hoopte van harte, dat hij zich nog zou kunnen herinneren waar hij me had afgezet, om zo het telefoonnummer te kunnen achterhalen. Een erg kleine kans dacht ik, alles bij elkaar, dat ik m'n camera ooit nog terug zou zien.
Ik was dan ook echt ontzettend opgelucht, toen 's avonds de telefoon ging, en het deze man bleek te zijn! Dat geeft me weer wat vertrouwen in de eerlijkheid van de mensheid:) Hij was in Christchurch, zo'n 300 km verder naar het noorden. De volgende dag ben ik naar Christchurch gelift, waar ik bij zijn zus m'n camera weer terugkreeg, hij zat zelf namelijk al in het vliegtuig naar Brisbane, Australie. Ik kan wel zeggen, dat ik bijzonder veel geluk heb gehad...

In Christchurch heb ik overnacht bij mensen met wie ik ruim een maand geleden had meegelift naar Wanaka en die me toen hadden gezegd dat wanneer ik in de buurt zou zijn en een slaapplaats nodig had, ik ze altijd kon bellen. Het was een Nieuw Zeelands - Bulgaars stel, en ik heb er nog heerlijk Bulgaars gegeten. Gisteren ben ik weer helemaal terug naar het zuiden gelift, om mn oude reisplan weer op te pakken. Ik ben nu in Oamaru, een historisch stadje, waar ook een interessante Blue penguin kolonie is. Hier ga ik vanavond heen en daarna wil ik richting Mount Cook reizen, een plek die ik eerder had overgeslagen omdat alles er volgeboekt was. Daarna gaat het naar Christchurch, en zo rond de 19e, 20e februari ga ik dan afscheid nemen van het Zuidereiland...

Updates volgen!

hartelijke groeten aan iedereen,

Sytze

Nog wat beelden van de Catlins, en Dunedin

De Cathedral Cave, een grot vlakbij zee, waar ik samen met een Israelier heen ben geweest. Je kon hier alleen bij laag water komen, en het getij begon alweer behoorlijk op te komen...
Het stationsgebouw van Dunedin, een van de mooiste die ik ooit heb gezien, geloof ik
Hoge golven vanuit de oceaan breken stuk op de kust bij Curio bay, waar ik ook de penguins en de dolfijnen heb gezien.
Niet ver bij de plek waar ik de zeeleeuwen op het strand lag, was een baai genaamd: Canibal Bay. Ik moet nog uitzoeken waar die naam vandaan komt, maar de plek was in elk geval heel bijzonder, met bizarre zeewieren, die meedeinden met de oceaandeining.

Op safari in de Catlins

De ontzettend zeldzame geeloog penguin, die alleen in Nieuw Zeeland voorkomt. Er schijnen er nog maar een stuk of 3 a 4 duizend rond te zwemmen
Een van de zeeleeuwen die ik op een strand in de Catlins zag. Indrukwekkend om deze dieren van zo dichtbij te kunnen zien!

Stewart Island II

Het weer op Stewart Island was erg grillig en bij tijden erg stormachtig. Hier werd ik bijna van het schiereiland achter me afgeblazen, toen ik een poging deed de heuveltop te bedwingen.
Een prachtig strand op Ulva Island, het vogel eiland, waar ze alle ratten en ander ongedierte hebben uitgeroeid
Rare zeewieren langs de oevers van de grote zeearm op Stewart Island, de Paterson Inlet.
Weer een mooi strand waar ik tijdens de trektocht over het eiland langs kwam. Al met al was Stewart Island een ontzettend mooie ervaring!

Stewart Island!

Een helderbruin gekleurde rivier op Stewart Island. Ik ben er achter gekomen dat deze kleur veroorzaakt wordt door de Manuka boom, bijgenaamd de 'theeboom". Thee kleurig water dus
Dit was nog in Invercargill, waar ik mijn voorraden voor Stewart Island heb aangevuld met echte Hollandsche drop... Ik voelde me hier helemaal thuis!
Uitzicht vanaf een uitzichtpunt tijdens de trektocht over Stewart Island, over een zeearm die ver het eiland inreikt.

De foto's van de Milford Sound

Indrukwekkende rotswanden rezen steil omhoog uit de zee in de Milford Sound... Het was een ontzettend indrukwekkende boottocht Het einde (of het begin) van Milford Sound, zo zag ik de fjord toen ik er net aankwam
Lake Marian, het spiegelmeer (op andere foto's;)) in een van de hangende dalen rondom de Milford Sound

Milford Sound, Stewart Island en de Catlins (24 januari - 6 februari)

Ha beste lezers,

Het is weer hoog tijd voor een vernieuwd verslag van wat er hier in Nieuw Zeeland allemaal gaande is met mij. Ik was gebleven in Invercargill, met plannen om weer terug te gaan naar Te Anau. Daar ben ik op 31 januari ook weer heen gegaan, en met wat geluk kwam ik weer terug bij het hostel waar ik al twee keer eerder was geweest. Ze kenden me intussen. Vanaf daar ben ik de volgende dag met een Duits stel naar Milford Sound gereden, zo’n 120 km verderop, een ontzettend indrukwekkende fjord. De weg ernaartoe was ook al prachtig, met overal hoge, steile rotswanden en watervallen. Het weer klaarde enorm op en ik had het geluk een zeldzaam moment van zonneschijn te beleven, op het moment dat ik de boot opging om een rondvaart door de fjord te maken. Het regent hier namelijk een meter of 8 per jaar… De boottocht was heel mooi, de verbinding die ik nu gebruik laat het niet toe, maar zo gauw ik een snelle internetverbinding heb, volgen foto’s. De dag erna ben ik weer naar dit gebied gelift, nu met twee Belgen, met wie ik in m’n eigen moerstaal kon converseren. Ik ben naar heel mooi spiegelmeer gelopen, in een hangend dal, een zijdal dat een heel stuk hoger ligt dan het hoofddal, omdat in vervlogen tijden de gletsjer in het zijdal bovenop de hoofdgletsjer uitkwam. Geologisch erg interessant!

De dag erna heb ik voorgoed afscheid genomen van Te Anau, weer met bestemming Invergargill. Na een voorspeodige liftreis kwam ik lekker vroeg in Invercargill aan, waar ik m’n voorbereidingen kon treffen voor het volgende plan: de Foveaux Strait oversteken, naar Stewart Island. Verhalen van andere mensen hadden me erg benieuwd gemaakt naar deze plek. De volgende dag heb ik de oversteek gewaagd, een uur varen in een relatief kleine boot, in een relatief ruige zee… Enigszins dizzy bereikte ik het enige dorp van het eiland, Oban, met nog geen 400 inwoners, terwijl het hele eiland iets groter is dan de provincie Flevoland (en met meer relief…).

Ik ben direct begonnen met het lopen van de Rakiura Track, een twee en een halve dag durende trektocht over een stuk(je) van Stewart Island. Wat me hier vooral opviel was, dat het veel ongerepter was dan de rest van Nieuw Zeeland, ongeveer het hele eiland is natuurreservaat. Foto’s hiervan volgen ook nog. In de hutten onderweg was het erg gezellig, de sterke verhalen vlogen over en weer, over ontberingen en woeste natuurkrachten.
Verder ben ik op Stewart Island nog samen met een Duits meisje dat ik op de Track was tegengekomen, naar een kaap gegaan, waar we kleine blauwe penguins hebben gezien, die tegen de avondschemering hier aan land komen om naar hun nest te gaan. Ook zijn we nog naar een eiland geweest dat helemaal van ratten en andere knaagdieren was vrijgemaakt, om inheemse vogels en planten meer kans te geven hier te leven. Heel mooi en bijzonder allemaal. Ik ben met een voldaan gevoel na vier dagen weer op de Ferry terug naar Invercargill gestapt.

Na Invercargill ben ik met een Engels stel naar een heel mooi aan het strand gelegen hostel gegaan, in de Catlins, een regio tussen Invercargill en Dunedin. Geloof het of niet, maar vanuit het raam van dit hostel heb ik dolfijnen zien surfen in de golven van de branding! Ook heb ik hier de zeldzame geeloog penguin aan land zien komen, op een plek waar ook nog de fossiele resten waren van een bos dat door een vulkaanuitbarsting geveld was. Een heel bijzondere plek!

Na twee dagen ben ik met een Israelier weer verder getrokken, naar een andere baai in de Catlins, waarvan we hadden gehoord dat je er zeeleeuwen kon zien. We hadden het strand nog maar nauwelijks bereikt, of pal voor ons doemde een mannetjeszeeleeuw op, recht overeind. Ongelooflijk dat je hier de natuur van zo dichtbij kunt meemaken! Verderop lagen nog veel meer zeeleeuwen lekker op het strand te zonnen. Taferelen van Scheveningen doemden op, ze groeven zelfs een soort kuilen, het zand gebruikten ze om over zichzelf heen te gooien, om koel te blijven. Zoek de verschillen…;) Ook hier ben ik twee dagen gebleven, waarna ik met mensen uit het hostel naar Dunedin ben gereden, waar ik nu ben een een paar dagen wil blijven, om stad en omgeving te verkennen.

Het ga jullie allemaal goed in Nederland, ik denk aan jullie en kijk er ook al wel een beetje naar uit om iedereen over iets meer dan een maand weer in levende lijve terug te zien!

Groeten vanuit zonnig Dunedin (+/- 22 graden)