Milford Sound, Stewart Island en de Catlins (24 januari - 6 februari)

Ha beste lezers,

Het is weer hoog tijd voor een vernieuwd verslag van wat er hier in Nieuw Zeeland allemaal gaande is met mij. Ik was gebleven in Invercargill, met plannen om weer terug te gaan naar Te Anau. Daar ben ik op 31 januari ook weer heen gegaan, en met wat geluk kwam ik weer terug bij het hostel waar ik al twee keer eerder was geweest. Ze kenden me intussen. Vanaf daar ben ik de volgende dag met een Duits stel naar Milford Sound gereden, zo’n 120 km verderop, een ontzettend indrukwekkende fjord. De weg ernaartoe was ook al prachtig, met overal hoge, steile rotswanden en watervallen. Het weer klaarde enorm op en ik had het geluk een zeldzaam moment van zonneschijn te beleven, op het moment dat ik de boot opging om een rondvaart door de fjord te maken. Het regent hier namelijk een meter of 8 per jaar… De boottocht was heel mooi, de verbinding die ik nu gebruik laat het niet toe, maar zo gauw ik een snelle internetverbinding heb, volgen foto’s. De dag erna ben ik weer naar dit gebied gelift, nu met twee Belgen, met wie ik in m’n eigen moerstaal kon converseren. Ik ben naar heel mooi spiegelmeer gelopen, in een hangend dal, een zijdal dat een heel stuk hoger ligt dan het hoofddal, omdat in vervlogen tijden de gletsjer in het zijdal bovenop de hoofdgletsjer uitkwam. Geologisch erg interessant!

De dag erna heb ik voorgoed afscheid genomen van Te Anau, weer met bestemming Invergargill. Na een voorspeodige liftreis kwam ik lekker vroeg in Invercargill aan, waar ik m’n voorbereidingen kon treffen voor het volgende plan: de Foveaux Strait oversteken, naar Stewart Island. Verhalen van andere mensen hadden me erg benieuwd gemaakt naar deze plek. De volgende dag heb ik de oversteek gewaagd, een uur varen in een relatief kleine boot, in een relatief ruige zee… Enigszins dizzy bereikte ik het enige dorp van het eiland, Oban, met nog geen 400 inwoners, terwijl het hele eiland iets groter is dan de provincie Flevoland (en met meer relief…).

Ik ben direct begonnen met het lopen van de Rakiura Track, een twee en een halve dag durende trektocht over een stuk(je) van Stewart Island. Wat me hier vooral opviel was, dat het veel ongerepter was dan de rest van Nieuw Zeeland, ongeveer het hele eiland is natuurreservaat. Foto’s hiervan volgen ook nog. In de hutten onderweg was het erg gezellig, de sterke verhalen vlogen over en weer, over ontberingen en woeste natuurkrachten.
Verder ben ik op Stewart Island nog samen met een Duits meisje dat ik op de Track was tegengekomen, naar een kaap gegaan, waar we kleine blauwe penguins hebben gezien, die tegen de avondschemering hier aan land komen om naar hun nest te gaan. Ook zijn we nog naar een eiland geweest dat helemaal van ratten en andere knaagdieren was vrijgemaakt, om inheemse vogels en planten meer kans te geven hier te leven. Heel mooi en bijzonder allemaal. Ik ben met een voldaan gevoel na vier dagen weer op de Ferry terug naar Invercargill gestapt.

Na Invercargill ben ik met een Engels stel naar een heel mooi aan het strand gelegen hostel gegaan, in de Catlins, een regio tussen Invercargill en Dunedin. Geloof het of niet, maar vanuit het raam van dit hostel heb ik dolfijnen zien surfen in de golven van de branding! Ook heb ik hier de zeldzame geeloog penguin aan land zien komen, op een plek waar ook nog de fossiele resten waren van een bos dat door een vulkaanuitbarsting geveld was. Een heel bijzondere plek!

Na twee dagen ben ik met een Israelier weer verder getrokken, naar een andere baai in de Catlins, waarvan we hadden gehoord dat je er zeeleeuwen kon zien. We hadden het strand nog maar nauwelijks bereikt, of pal voor ons doemde een mannetjeszeeleeuw op, recht overeind. Ongelooflijk dat je hier de natuur van zo dichtbij kunt meemaken! Verderop lagen nog veel meer zeeleeuwen lekker op het strand te zonnen. Taferelen van Scheveningen doemden op, ze groeven zelfs een soort kuilen, het zand gebruikten ze om over zichzelf heen te gooien, om koel te blijven. Zoek de verschillen…;) Ook hier ben ik twee dagen gebleven, waarna ik met mensen uit het hostel naar Dunedin ben gereden, waar ik nu ben een een paar dagen wil blijven, om stad en omgeving te verkennen.

Het ga jullie allemaal goed in Nederland, ik denk aan jullie en kijk er ook al wel een beetje naar uit om iedereen over iets meer dan een maand weer in levende lijve terug te zien!

Groeten vanuit zonnig Dunedin (+/- 22 graden)