Sytze in Nieuw Zeeland: March 2007

Weer veilig terug in Nederland

Met dit bord werd ik begroet, toen ik in alle vroegte op 13 maart aankwam op Schiphol. M'n ouders en bijna al m'n broers en zussen stonden me op te wachten, een hele leuke verrassing! En nu is het nagenieten, foto's kijken, sterke verhalen vertellen, iedereen weer opzoeken en uiteindelijk m'n draai weer zien te vinden in Nederland. Ik zal vast nog vaak terug denken aan die verre eilanden ergens in de oceaan, aan de andere kant van de wereld...

Laatste berichten vanuit Nieuw Zeeland...

Ha beste familie en vrienden,

Nog even, en dan stap ik op het vliegveld, terug naar het koude noordelijke halfrond... Ik ga dit bijzondere land zeker missen, maar op dit moment kijk ik er ook erg naar uit, om jullie allemaal weer te zien. Gemengde gevoelens dus.

De afgelopen dagen heb ik rustig aan gedaan, ik heb nog wat meer van Auckand gezien en ben uiteindelijk weer uit gekomen waar ik begonnen was: bij de familie Van Tonder in Orewa, waar ik de eerste dagen zo gastvrij ben ontvangen. Heel leuk om deze mensen weer terug te zien, ik voelde me er weer gelijk thuis!

Afgelopen donderdag had ik nog een pittige ervaring met het Aucklandse verkeer. Ik kon het subaru-tje van Tsjeerd en Louise weer lenen, en daarmee ben ik over de snelweg en dwars door downtown Auckland gereden, pfff... Het was de eerste keer dat ik aan de linkerkant over de snelweg reed, en ik moest letterlijk in spiegelbeeld denken, erg bijzonder. Op zoek naar een parkeerplaats stak ik nog per ongeluk een grote brug in Auckland over, waardoor ik in een compleet ander deel van de stad belandde. Gezellig druk, dat Auckland!

In Auckland ben ik naar het grote Auckland museum geweest, en iets gezien van de kleurrijke Maori cultuur. Ook heb ik nog een van de hoogste vulkanen miden in de stad beklommen, vanaf waar ik een 360 graden uitzicht had over de hele stad. Echt gigantisch groot, dat Auckland, van noord naar zuid zeker 70 km! Ik kon ook zowel de Pacific als de Tasman zee zien, Auckland ligt namelijk op een smal stuk land tussen Northland en de rest van het Noordereiland.

Vandaag ga ik de mensen nog opzoeken, met wie het allemaal begon: Wijnand en Hanneke Bredemeijer, van wie ik het adres kreeg in Nederland, van de zus van Wijnand. En dan is het morgen zover: afscheid nemen van dit stukje wereld, op weg naar dat andere stukje aarde, waar het soms wel eens regent en bewolkt is, en ook het ook wel eens beetje druk kan zijn, maar wat toch ook mijn thuis is. Ik hoop dat ik er snel m'n plekje weer kan vinden!

Hartelijke groeten vanuit Orewa, Nieuw Zeeland,

Sytze

de laatste foto's...

De Moa, in het Auckland Museum. De Moa was de grootste loopvogel in Nieuw Zeelad, maar is zeker 500 jaar geleden uitgestorven doordat de Maori er intensief op gejaagd hebben. Er waren meerdere soorten, en dit was de grootste (zeker 3 meer hoog!)

Maoridans in het Auckland Museum. Voor de Maoi is optreden voor toeristen een van de manieren om hun cultuur meer bekendheid te geven. Heel speciaal was de 'Haka', een soort krijgsdans, met veel spierballenvertoon, rollende ogen en uitgestoken tongen. De bedoeling was, om de vijand schrik aan te jagen, en dat zal ze zeker gelukt zijn! De Haka wordt nog steeds gebruikt, als het nationale Nieuw Zeelandse rugbyteam optreed,aan het begin van de wedstrijd.

En ik mocht ook nog met ze op de foto!

Eergisteren heb ik Mount Eden beklommen, een van de vele vulkanen in het stedelijk gebied van Auckland. Ik kijk hier over de krater heen naar Downtown Auckland

En dit is een voorbeeld van de bonte mengelmoes van bouwstijlen in het centrum van Auckland. De stad komt over, alsof er vrijwel geen plan aan te pas gekomen is, net of iedereen, die maar zin heeft om iets te bouwen, z'n gang kan gaan.

Van Tongariro tot Auckland

Ha beste familie en vrienden!

Nog even, en dan stap ik weer op het vliegtuig, op weg naar het Nederlandse voorjaar. Ik ben al in Auckland, vanaf waar ik volgende week maandag vertrek richting het noordelijk halfrond. Ik moet geloof ik nog wel erg wennen aan het idee..

De afgelopen week, sinds ik afscheid genomen heb van de gastvrije familie Hendl, zijn weer veelbewogen geweest. Eerst ben ik naar Hamilton gereist, per Daumtaxi, zoals een Duitser die ik een keer tegenkwam, het fraai uitdrukte. Ik heb hier Andrew Dickson weer ontmoet, met wie ik de eerste keer dat ik op het Noordereiland was, onder andere mee ben geweest naar een belangrijke rugbywedstrijd. Ik ben hier een dag gebleven, lekker bijgekomen en toen weer verder getrokken naar de Coromandel, een schiereiland ten oosten van Auckland. Dit gebied staat bekend om de mooie stranden, dus dat moest ik eens aan een nader onderzoek onderwerpen.

Onderweg erheen lifte ik met een man mee, die in Coromandel een zomerhuisje en een kleine vissersboot bleek te hebben. Hij nodigde me uit, om een dagje mee te komen vissen op de oceaan, ik kon dan ook wel blijven overnachten. dat liet ik me geen twee keer zeggen! Voor het resultaat: zie de foto:) Deze man en z'n familie waren erg 'easy going' behalve vissen hebben we ook heel wat uurtjes doorgebracht op het terras van z'n huis, een biertje erbij en verse zelfgebakken vis op een schaal, een goed leven!

Hierna ben ik in een bejaarde brandweerwagen naar Hahei gelift, een klein plaatsje een stuk verder naar het noorden. Ik had gehoord dat je hier goed kon snorkelen, dus ik heb een snorkeluitrusting gehuurd en ben het ook eens gaan proberen. En het was erg mooi, wat ik zag deed me erg denken aan beelden die ik wel eens in een natuurfilm heb gezien van duikers op zoek naar tropische vissen. Helaas had ik al eerder ervaren, dat mn camera niet waterdicht is, ik heb dus geen foto's kunnen maken... Wel heb ik foto's van de kust waar ik heb gesnorkeld, en die was ook erg mooi, met heel bijzondere kalksteenformaties (zie foto's)

Daarna kon ik met een Nederlands stel meerijden naar Auckland, waar ik uiteindelijk terrecht kwam bij mensen, die ik in oktober al had ontmoet tijdens het kamp van de Reformed churches. Ik geniet op dit moment nog steeds van hun gastvrijheid, vanuit hun huis heb ik verschillende plekken rondom Auckland bezocht, die ook erg een bezoekje waard bleken te zijn. Zo ben ik naar Rangitoto geweest, een vulkaan, die 600 jaar geleden ineens vanuit het niets uit de zeebodem is opgerezen, met veel explosies en ander natuurgeweld. Heel interessant om te zien, hoe de natuur zich daana heel langzaam heeft gevestigd op het eiland, in verschillende stadia, van mosjes via struiken naar complete bomen. Ook ben ik in een subaru, die ik mocht lenen van Tjeerd en Louise, waar ik nu logeer, naar de kust ten westen van Auckland gereden, en daar heel bijzondere rotsformaties, een tikje aggressieve krabben, een Jan-van Gent-kolonie en een getijdegrot gezien. Ik wist niet, dat de natuur zo dicht bij Auckland zo mooi kon zijn!

Nog een paar dagen in Nieuw Zeeland... Ik ga nog een paar andere mensen opzoeken, die ik op het begin van m'n reis heb ontmoet. Lijkt me erg leuk om hen weer te zien. En dan is het tijd om afscheid te nemen van dit mooie land. Toch kijk ik ook best wel uit naar de terugreis, ik wil jullie allemaal erg graag weer eens in levende lijve zien!

Misschien al tot binnenkort!

Cheers,

Sytze

Aan de westkust, ten westen van Auckland

Bij het klauteren over rotsen langs de kust, stond ik ineens oog in oog met deze enigszins vijandelijke wezens

Heel bijzonder gevormde rotsformaties langs de kust bij Piha, een dorpje aan de westkust, niet ver van Auckland

Roze stenen in allerlei vormen en grootten, in lemige kliffen vlakbij de vorige foto. Een groot contrast met de grijze rotsen op die foto!

Een grot, alleen toegankelijk bij laag water. Binnen waren de rotsen roze en groen gekleurd, ik vond het erg mooi

Een dag op Ragitoto, alweer een vulkaan

Rangitoto, een vulkaaneiland, vlakbij Auckland, waar ik een dag op heb rondgedwaald

De kidneyfern (niervaren), zo genoemd vanwege de vorm in onopgerolde toestand. Dit is een voorbeeld van hoe planten zich aanpassen aan de extreme hitte die er kan zijn op dit eiland, vanwege de zwarte vulkanische rotsen. Door zichzelf op te rollen, minimaliseert deze plant de verdamping, en verliest zo veel minder water.

Ik zag hier allerlei mooie mosjes, waaronder deze. Mosjes zijn de eerste planten die zich hier vestigden, na de uitbarsting, de zogenaamde pioniersvegetatie. Ze banen de weg voor andere planten.

Nog steeds zijn er op veel plaatsen op Rangitoto kale lavastromen zichtbaar, zoals hier, waar het nog geen plant gelukt is, zich te vestigen.

Twee dagen in de zon aan het strand in Hahei, Coromandel

Volle maan boven het strand van Hahei

Rare kalksteenformaties langs de kust ten noorden van Hahei

Cathedral Cove, een natuurlijke poort, gevormd onder invloed van weer en wind en het zilte nat

In Hahei heb ik een snorkeluitrusting gehuurd, en ben dapper het water ingesprongen.

Onder water zag ik waterplanten in allerlei kleuren, heen en weer bewegend met de golven, roze gekleurde rotsen en daar tussendoor allerlei vissen, waaronder het soort dat ik net een dag ervoor gevangen en met smaak naar binnengewerkt had...