Groeten uit zonnig Hastings

Dag beste lezers en lezeressen,

Het is weer tijd voor een nieuwe update vanuit Nieuw Zeeland. Op het ogenblik ben ik in Hastings, aan de oostkust van het Noordereiland. Vanuit Hamilton ben ik met Jair en Lauretta Duinkerke meegereden naar hun huis even buiten Hastings, pal aan de kust. Ze wonen zo ngeveer op het strand, ’s nachts val ik in slaap bij het ruisen van de branding. Ik ben hier nu een week, morgen ga ik weer verder, waarschijnlijk naar Masterton, twee uur rijden richting Wellington. Van Jair en Lauretta hoorde ik dat daar een echtpaar woont, ver van de bewoonde wereld, midden in de bergen, die er erg van houden om gasten te ontvangen en wat van de omgeving te laten zien. De man is een enthousiast jager, dus misschien kan ik een dag mee op pad de bergen in, op jacht naar de allesverslindende possum. Ik ben benieuwd!

Hier in Hastings heb ik een hele leuke week achter de rug. Ik heb veel van de omgeving gezien, die weer heel anders is dat ik eerder in Nieuw Zeeland heb gezien. Het is hier qua klimaat een beetje de Riviera van Nieuw Zeeland, met veel meer zonneschijn dan in de rest van het land.
In 1931 vond hier een enorme aardbeving plaats, 7.8 op de schaal van Richter. In Napier, een stad hier niet ver vandaan, ben ik met Lauretta naar het museum geweest dat laat zien wat er destijds precies gebeurde en wat de gevolgen waren. Zo was er bijvoorbeeld een lagune vlakbij Napier, waarvan de bedding door de aardbeving drie meter omhoog kwam, waardoor de complete lagune ineens in land veranderde en de visjes op het droge spartelden. De stad zelf is herbouwd in de zogenaamde Art Deco stijl, waardoor de stad heel sterk een eigen karakter heeft, een van de interessantste steden die ik tot nu toe in Nieuw Zeeland heb gezien.

Ik ben ook een dagje met Jair meegeweest naar zijn werk, een autosloperij. Ik heb een hoop bijgeleerd over autotechniek in een dag (ik weet nu in elk geval hoe een versnellingsbak eruit ziet en hoe je autobanden van de velg kunt halen). Jair houd ook van het opknappen van oude auto’s, waarvan hij er dan ook meerdere heeft. Ik mocht zelfs een keer een dagje rondrijden in een auto uit 1973, heel leuk om zoiets een keer mee te maken!

Verder ben ik naar Cape Kidnappers geweest, zo genoemd omdat de Tahitiaanse tolk van Captain Cook, de Engelse kapitein die beweert Nieuw Zeeland ontdekt te hebben in 1769 (het was natuurlijk Abel Tasman, een Nederlander (!) al in 1643) hier werd ontvoerd door boosaardige Maori. Het is een wandeling van 10 km., over het strand, langs hoge kliffen. De kaap is alleen te bereiken bij laag water, dus ik moest op tijd terug zijn, anders zou ik daar moeten overnachten. Heel bijzonder bij de kaap zelf was een grote Jan-van-Gent kolonie (grote vogels met een spanwijdte van bijna 2 meter), waar je vlakbij kon komen. Omdat het hier lente wordt, waren ze volop bezig met het bouwen van nesten, heel gaaf om te zien.

Wat verder heel bijzonder is hier, zijn de wolkenluchten. Het is moeilijk te omschrijven, maar de luchten zijn hier compleet anders dan in Nederland. De lucht is intenser bauw en de wolken lijken meer op veren die er fel tegen afsteken. Ook zijn er vaak meerdere lagen bewolking, die elk weer een eigen kleur hebben. Elke dag een nieuw schilderij!

Ik ben op een avond nog naar een verjaardag geweest, van mensen met een duidelijk Nederlandse achtergrond: op een gegeven moment werden er zelfs oliebollen geserveerd! Ik vond het heel gezellig, heel veel mensen waren in voor een praatje en heel hartelijk: super!

De komende dagen zal ik waarschijnlijk helemaal geen beschikking hebben over internet, de mensen waar ik heen ga moeten zelfs hun eigen stroom opwekken met een generator. Ook laat de verbinding waar ik nu over beschik, het plaatsen van foto’s niet toe. Aan het eind van de week ga ik naar Wellington, ik hoop dat ik daar weer sneller internet heb, want ik heb wel een paar foto’s die ik met jullie wil delen!

Het ga jullie goed in Nederland,

Cheers,

Sytze

Bericht vanuit Hamilton

Ha iedereen,

Hier weer een bericht vanaf de andere kant van onze aardbol.

Na taupo wilde ik graag naar Hastings, twee uur rijden ten zuidoosten van Taupo, waar ik uitgenodigd was door mensen daar. Maar toen ik hen belde,bleken ze het weekend naar Hamilton te gaan, twee uur rijden ten noordwesten van Taupo, dus precies de andere kant op. Onderweg zouden ze wel door Taupo komen, dus ik besloot met hen mee naar Hamilton te gaan. Ook daar was ik uitgenodigd op een veehouderij bedrijf, door Andrew Dickson. Net als de mensen in Hstings had ik hem ontmoet op het kamp in Rotorua. Ik ben het weekend bij Andrew op de boerderij geweest, een heel leuke ervaring. Ik heb onder andere meegeholpen met koeien melken en ben op konijnen en possum jacht geweest. Op vrijdagavond zei Andrew dat we de stad in zouden gaan,hij zei er aleen niet bij waarheen. Even later stond ik plotseling in een danszaal, waar mensen in leeftijd varierend van 16 tot 97 (!) klaar stonden om allerlei walsen te gaan dansen. Ik moest ook meedoen. Gelukkig waren ze niet erg kritisch en heel geduldig, zodat ik uiteindelijk, na veel verontschuldigingen vanwege botsingen en het pletten van tenen, er toch nog wel een beetje mee uit de voeten kon. Ik heb me wel vermaakt!

De volgende dag hebben we een rondrit gemaakt ten zuiden van Hamilton. We zijn onder andere naar het Kiwi house geweest, waar ik, na anderhalve maand in Nieuw Zeeland, voor het eerst een levende Kiwi zag! Het is nogal treurig gesteld met de Kiwi, waarschijnlijk is het beestje over een jaar of 10 uitgestorven in het wild. De kiwi is namelijk nogal weerloos tegenover allerlei enigszins ondoordacht ingevoerde dieren uit Australie en Europa, zoals bijvoorbeeld de possum. Niet alleen de kiwi, maar veel andere oorspronkelijk Nieuw zeelandse volgels worden zo bedreigd, dus echt vrolijk wordt je niet van een bezoek aan het kiwi huis, maar erg leuk om zo wat meer te weten te komen over het nationale symbool van Nieuw Zeeland.

Daarna zijn we naar de Waitomo Caves geweest, heel mooie druipsteengrotten, waarin gloeiwormen leven. deze beestjes zenden licht uit en spannen een web, waarin insecten die op het licht afkomen, gevangen worden. Het levenseinde van de gloeiworm is een beetje sneu: de worm wordt een pop en daarna een soort vlinder, die even vrolijk rondfladdert in de grot en vervolgens verstrikt raakt in het web van jongere soortgenoten, waarna hij wordt opgepeuzeld.

's Avonds heb ik iets heel bijzonders beleefd: Andrew had kaarten voor de finale van de nationale rugby competitie, de populairste sport in Nieuw Zeeland. Na me snel de regels uitgelegd te hebben, heb ik kunnen genieten van een ultieme Kiwi-ervaring, echt heel tof! De finale ging tussen Waikato, de streek waarin Hamailton ligt en Wellington, de hoofdstad. De Waikato aanhangers waren erg enthousiast en rinkelden voortdurend met koebellen, omdat Waikato een streek is die bekend staat om haar rundveehouderijen. Uiteindelijk won Waikato, en toen was niemand natuurlijk meer te houden. Voor het eerst in 14 jaar was Waikato landskampioen!

Vandaag, maandag, ga ik naar Hastings. Ik ben vandaag ook nog met andere mensen uit Hamilton naar andere grotten geweest dan zaterdag, een heel mooi gebied met ondergrondse rivieren en overal grotten en druipstenen. Heel mooi!

Helaas lukt het me even niet om foto's te plaatsen, de internetverbinding die ik nu gebruik laat dat niet echt toe. Zo gauw ik weer over een betere verbinding beschik, volgen die zeker!

Bedankt voor alle tekenen van meeleven, via mail of op deze website. Leuk om op die manier contact te houden met elkaar!

hartelijke groeten,

Sytze

In Taupo bij de familie Hendl

Ha iedereen,

Hier weer een bericht uit het land der Kiwi's, vanuit Taupo.

Ik heb het erg naar m'n zin bij de familie Hendl, de mensen uit Taupo, die me als lifter hebben opgepikt in Rotorua. Afgelopen zondag ben ik met hen naar hun kerk geweest, ik vond het een heel fijne dienst. Ook hier waren de mensen heel hartelijk en betrokken op elkaar, mooi om te merken.

Ik heb met de familie Hendl (Rob en Bo) rondgereden ten noorden van Taupo, waar ze me allerlei interessante plaatsen hebben laten zien. We zijn naar een stuwdam geweest in de Waikato rivier, de langste rivier van Nieuw Zeeland. Deze dam wordt een keer in de twee uur opengezet en kloof die er achter ligt stroomt dan heel snel vol met water, met een donderend geraas. Heel indrukwekkend om te zien. Daarna besloten Rob en Bo ineens dat het hen wel leuk leek om eens in de Huka Jet te stappen, een soort superwendbare speedboot (zie foto). De Huka Jet is genoemd naar de Huka Falls, een waterval in de Waikato rivier. Zo gezegd zo gedaan, dus even later zaten we in de Huka Jet en scheurden we met hoge snelheid door de rivier, vlak langs bomen en rotsen. Af en toe gooide de schipper ineens het roer om, zodat we 360 graden om de as draaiden. Ook voeren we tot vlak onder de waterval. Rob en Bo houden van impulsieve acties, zeiden ze, en ze vonden het leuk als ik mee kon genieten, dus ik vond het allemaal prima!

Ik heb ook een dag de auto van Rob Hendl geleend, en ben toen nog een keer naar de Huka Falls geweest, om ze nog eens rustig te kunnen bekijken. Verder ben ik toen naar de Craters of the Moon geweest, een park waar overal stoom uit de grond komt en waar je af en toe diepe kraters tegen komt. Onder de grond is een kokend heet waterreservoir en dit water zoekt via allerlei spleten een weg naar boven. Wanneer het water bijna boven is, verandert het in stoom, dat sissend uit te grond komt. Het kokende water bevat allerlei zwavelverbindingen, die ervoor zorgen dat de spleten steeds groter worden, doordat de zachte rots (voornamelijk puimsteen, een vulkanisch gesteente), gewoonweg oplost. Er onstaat zo op den duur een grote ondergrondse ruimte, en deze ruimtes storten af en toe in. Zo ontstaan de kraters. Overal stonden waarschuwingsborden om niet van de paden af te wijken. Als namelijk ergens de grond inzakt, beland je midden in kokendheet water, niet erg prettig waarschijnlijk. Wat ik bijzonder vond om te bedenken is, dat dit water wordt verwarmd door magma dat hier dicht aan de oppervlakte ligt. je hoeft dus maar even te graven en stuit al op vloeibare, gloeiend hete rots...

Op dinsdag ben ik op de fiets naar Mount Tauhara geweest, vlakbij Taupo. Deze berg wordt ook wel de 'pregnant woman' genoemd (zie de foto's). Het is een speciale plek voor de Maori. Er stond daar op een bord dat je alleen met toestemming van de Maori de berg op mocht, maar ik ben toch maar doorgelopen. Toen ik na een tijdje achterom keek, zag ik dat er mensen achter me aan liepen. Ik dacht even dat een horde woeste Maori het op mij gemunt hadden, dat ik zomaar hun heilige berg betrad, maar het bleken gelukkig gewoon andere wandelaars te zijn met vreedzame bedoelingen.

Al met al maak ik hier een boel mee, vooral met dank aan de familie Hendl, die belangeloos fietsen en auto's aan mij afstaan en mij voorzien van grote hoeveelheden achtergrondinformatie. Vandaag ben ik nog met hen uit eten geweest, heel gezellig. Ze blijven me ervan verzekeren dat dit voor hen heel normaal is, dat ze het allemaal met plezier doen, maar voor mij blijft het heel bijzonder! Rob en Bo Hendl: bedankt!

Een hartelijke groet from Down Under,

Sytze

The pregnant woman

Mount Tauhara, bijgenaamd "the pregnant woman". Als je de foto een kwartslag draait zie je waarom... Deze berg ligt zo'n 10 km ten oosten van Taupo. Er liep een wandelpad naar de top (ca. 1100 m.). Vanaf daar had ik een heel mooi uitzicht over Lake Taupo en Tongariro National park.

Aan het einde van de middag waarop ik Mount Tauhara beklommen had, lostte de bewolking wat op, zodat de vulkaantoppen beter zichtbaar werden. Ik vond het echt bijzonder hoe helder de bergen zichtbaar waren, vanaf hier (aan de oever van het meer bij Taupo) is het hemelsbreed nog zeker 60 km tot aan de vulkanen.

Uitzicht vanaf the pregnant woman.

Mossen

Mos van dichtbij. Veel bomen op de hellingen van de pregnant woman (Tauhara) waren bedekt met een laag mos, zoals dit soort mos.

Een pluk mos in een boomtak. Dit is bij de Craters of the Moon, maar ook op andere plekken zie je in de bomen plukken mos groeien.

Een boom vol met allerlei mossen, in het bos op de hellingen van de Tauhara. Het gaf wel een beetje een Lord-of-the-Rings gevoel...

Craters of the Moon

Een van de kraters in het "craters of the Moon" park.
De stoom die overal uit de grond ontsnapte, de roodachtig gekleurde rotsen en de speciaal aan de hete en zwavelachtige omstandigheden aangepaste plantengroei zorgden voor surrealistische beelden.

Huka Falls

De Huka Jet, een soort superwendbare speedboot waarmee we over de Waiketo rivier hebben gescheurd, tot onderaan de Huka Falls.

De Huka Falls, een plek waar de Waiketo rivier, de langste rivier van Nieuw Zeeland, zich door een nauwe doorgang perst. Een spectakulair gezicht!

Nog een keer de Huka Falls. Het water is heel helder, vandaar de helderblauwe kleur. In 1995 is Mount Ruhapehu uitgebarsten, waarbij heel veel asdeeltjes in lake Taupo terrecht zijn gekomen, waaruit de Waiketo rivier ontspringt. Deze asdeeltjes hebben ervoor gezorgd dat de algen uit het meer verdwenen en het water ineens een stuk helderder werd.

Rangatira Point aan Lake Taupo

Zaterdag ben ik op de fiets naar Rangatira Point geweest, een landtong in Lake Taupo, zo'n 10 km ten zuidwesten van Taupo. Dit is een doorkijkje daar.

Het waaide hard die dag en er stonden dan ook hoge golven op het meer, die uiteenspatten op de rotsen.

Kaart van Centraal Noordereiland

Hierbij nog een kaart met de plaatsen waar ik de afgelopen week ben geweest.

Belevenissen na vertrek uit Rotorua

Ha lezers,

Eergisteren is me echt iets heel bijzonders overkomen! Na Rotorua had ik het plan opgevat om naar Taupo te liften, zo'n 80 km naar het zuiden. Tijdens het liften liep ik langs de hoofdweg, richting Rotorua, toen iemand hoorde roepen bij een tankstation. Het bleek dat de man die me riep me al eerder had zien lopen en me wilde meenemen. Hij bleek met zijn vrouw net op kraambezoek te zijn geweest bij zijn dochter en onderweg vertelde hij honderduit over alles waar we langs kwamen. Echt super, de meeste Kiwi's die ik tot nu toe ben tegen gekomen zijn erg trots op hun land en beginnen vaak uit zichzelf van alles te vertellen en me allerlei plaatsen aan te raden waar ik zeker een kijkje moet gaan nemen. Ik heb de Lonely Planet haast voor niets meegenomen!

Maar nu komt het, op een gegeven moment vertelde de man dat hij wel vaker buitenlandse lifters oppikte en als ze zin hadden, onderdak bood in z'n eigen huis. Hij vertelde dat hij en z'n vrouw het heel gezellig vonden als er vreemdelingen over de vloer kwamen, zo ontmoetten ze nog eens andere mensen! Hij bood me aan dat ik, desnoods voor een week, bij hen kon overnachten, als ik verder voor mezelf zou zorgen. Al met al waren de man en zijn vrouw me heel betrouwbaar overgekomen en dus ben ik met hen naar hun eigen huis gereden! Ik was wel even lichtelijk verbijsterd, dit was het zoveelste voorbeeld van de gastvrijheid van de mensen hier, echt heel gaaf. Ze woonden in Taupo zelf, aan de noordelijke over van lake Taupo. Ik ben hier gelijk een kijkje gaan nemen en had een prachtig uitzicht over het meer en de vulkanen van Tongariro National Park erachter. Een prachtplek!

de volgende dag wilden hij en zijn vrouw naar een huis gaan kijken aan de andere kant van de bergen en ze boodden aan mij mee te nemen en me het een en ander onderweg te laten zien van het National Park. Dat liet ik me geen twee keer zeggen en na een rit rond Lake Taupo hadden we de meest prachtige uitzichten over toendra-achtige vlakten op de drie vulkanen van het National Park. Ontzettend bijzonder om te zien hoe de met sneeuw bedekte vulkanen hier zo uit het landschap oprijzen tot zo'n dan 2800 m. We zijn nog naar een skidorp gereden op 1600 m., op de helling van Mount Ruhapehu. Vandaar hadden we supermooie uitzicht op de andere vulkanen, de vlakten en meren eromheen en zelfs op Mount Egmont, een andere grote vulkaan in Nieuw Zeeland, wel 100 km. naar het westen.

En toen gebeurde er iets wat ik echt nooit had verwacht: ze hadden al heel lang het plan om een rondvlucht over de vulkanen te gaan maken, het weer was die dag superhelder, dus ze besloten maar gelijk de daad bij het woord te voegen. En tot mijn verbijstering vroegen ze mij ook mee en boodden ze aan voor mij te betalen... Dat vond ik echt zo gaaf, dat mensen die ik nog geen dag kende zoiets voor me wilden doen. Ze deden het echt voor hun plezier, zeiden ze, dus ik hoefde me niet opgelaten oid te voelen. Dus ik ben met hen in het vliegtuig gestapt en heb een van de bijzonderste momenten van mn leven beleefd: ik heb over en om de kegel van Mount Doom gevlogen, over lavavlakten, bizarre uitzichten op Mount Ruhapehu en vulkanische meren ertussenin. Het ging allemaal heel snel, ik heb de hele tijd geprobeerd foto's te schieten en tegelijk in me op te nemen wat ik allemaal zag, ongelooflijk... Toen we weer op de grond stonden heb ik de hele middag nodig gehad om de ervaring te verwerken, het was bijna onwerkelijk dat ik kort daarvoor nog in een vliegtuig had gezeten, een soort van droom.

Wat verder nog heel bijzonder is, is dat mijn gastheer een soort deeltijd-gevangenis predikant blijkt te zijn en dat hij samen met zijn vrouw de gevangenen ondersteunt en zo probeert het feit dat hij en zijn vrouw christen zijn, in praktijk te brengen. Ik ga zondag ook met hen mee naar hun kerk hier in Taupo, ik ben echt benieuwd hoe het er daar aan toe zal gaan.
Ik voel me nu al thuis hier, de manier waarop deze mensen met me omgaan is heel natuurlijk, ze laten me m'n eigen gang gaan en dringen niets op, echt super.

Ik ben echt dankbaar dat de dingen hier in Nieuw zeeland zo kunnen lopen. Steeds is het weer een verrassing wat er gaat komen en steeds sta ik weer versteld van de gastvrijheid van de mensen in dit land en de manier waarop mensen hier tegen het leven aankijken. Ik leer en geniet er in elk geval enorm van!

Hartelijke groet uit het prachtige Nieuw Zeeland,

Sytze

Tongariro National Park 2

Een aantal kraters van Mount Tongariro, met op de achtergrond in de verte Lake Taupo


De Drie Vulkanen van Tongariro National Park op een rij: (van voor naar achter) Mount Tongariro, Mount Ngauruhoe (mount Doom) en Mount Ruhapehu. Echt majestueus en onwerkelijk, na de vlucht heb ik nog wel een uur lichtelijk verbijsterd in de auto gezeten om alles wat ik had te gezien op me in te laten werken. Ik heb er in elk geval enorm van genoten!

Tongariro National park 1

Met de familie Hendl bij het vliegtuig, ready for take off!

Het eerste uitzicht op Mount Doom vanuit het vliegtuig. Echt onwerkelijk hoe de vulkaan uit een kale, met geulen doorsneden lavavlakte uitrijst.

Nog een blik op Mount Doom, het beeld spreekt voor zich denk ik

Mount Ruhapehu en Mount Doom vanaf de grond

Mount Ngarahoe, ook wel bekend als Mount Doom uit Lord of the Rings

Mount Ruhapehu. Deze vulkaan heeft heel veel verschillende gezichten. We zijn er een heel eind omheen gereden, soms door toendra-achtige vlakten, zoals de onderste foto, soms door de typische groene Nieuw Zeelandse heuvels, zoals hier, wat weer een heel ander beeld geeft.

Vanaf de met vukanisch gesteente bezaaide hellingen van Mount Ruhapehu, konden we zelfs Mount Egmont zien, een andere vulkaan, minstens 100 km (!) verderop.

Mount Ruhapehu, gezien vanaf de 'toendra' ten westen ervan

Lake Taupo

Uitzicht over Lake Taupo, vanuit de stad Taupo zelf. In de verte is het Tongariro Nationaal park te zien, met de besneeuwde toppen van o.a. Mount Tongariro en Mount Ruhapehu, een actieve vulkaan.
Aan de oever van Lake Taupo, een kleine binnenzee van zo'n 600 vierkante km.

Nog een paar foto's van het Wai-O-Tapu park

Waterval in het Wai-O-Tapu park. De kleuren worden veroorzaakt door het neerslaan van de in het water opgeloste zwavelverbindingen.

Dit gifgroene meer wordt 'Devil's Bath' genoemd, niet moeilijk te achterhalen waarom!

Kleurrijke, rokende, naar zwavel stinkende kraters. Overal in het park waren dit soort diepe gaten in de grond, die soms spontaan kunnen ontstaan wanneer een deel van de bodem gewoonweg inzakt. Dit kan gebeuren doordat een ondergrondse kokendhete waterstroom, met de daarin opgeloste zwavelverbindingen, de ondergrond zo aangetast en uitgehold heeft, dat de grond ineens onder je voeten kan verdwijnen...

Kamp en Redwood Forest, bij Rotorua

De groep met wie ik vorig weekend (6-8 oktober) op kamp ben geweest.

Enorme boomvarens in het Redwood Forest, vlakbij Rotorua
Gigantische bomen uit Californie, in het Redwood Forest (vergelijk met de mensen op het pad!). Dit bos is aangeplant met heel veel verschillende soorten bomen vanuit de hele wereld. Men wilde weten welke bomen in Nieuw Zeeland het beste zouden gedijen. Deze bomen doen het in elk geval goed!

Update vanuit Rotorua

Ha iedereen!

Hier weer een update vanuit Down-Under.

Na mijn verblijf bij de familie van Tonder ben ik op vrijdag 6 oktober met Marlene Van Tonder meegereden naar Rotorua, zo'n 250 km. naar het Zuidoosten.

Bij aankomst op het kamp voelde ik me gelijk thuis. de sfeer was heel gemoedelijk en veel mensen begonnen uit zichzelf een praatje met me. Ik voelde me gelijk op mn gemak. Ik heb dan ook veel nieuwe mensen leren kennen en veel mensen hebben me ook uitgenodigd een keer bij hen langs te komen, super!
We hebben verder nog gezwommen in een beek die naar zwavel rook en werd verwarmd door aardwarmte, heerlijk (vooral na de ijskoude nacht ervoor, het ijs stond toen op de auto's!)
Al met al een tof weekend!

Zondagmiddag ben ik door Marlene Van Tonder afgezet bij een backpackershostel in Rotorua, waar ik totaal 4 nachten ben gebeleven. Rotorua is gelegen aan aan een meer, in de ingezakte krater van een lang geleden uitgebarsten vulkaan. Het gebied hier is vulkanisch zeer actief, overal in de stad stijgen stoomwolken op, en er is een park met bubbelende modderpoelen en hete vijvers, waar de damp vanaf slaat. Ook hangt er in de hele stad een sterke zwavellucht.

Op maandag ben ik naar Sulphurbay geweest, een baai van Lake Rotorua, met uitgestrekte zwavelvlakten, sterke zwavelluchten en pruttelende modderpoelen, heel bijzonder!

Dinsdag heb ik een fietstocht gemaakt rondom een aantal prachtige, vulkanische meren in de buurt. Deze meren zijn gevormd door vulkaanuitbarstingen. Ik had uitzicht op een in 1886 uitgebarsten vulkaan, de Tarawera, 1100 m. hoog. Een surrealistisch gezicht!

Woensdag ben ik naar Wai-O-Tapu, een geothermisch park 30 km. verderop gelift, met een Samoaanse familie. Dat park is echt bizar, met rokende kraters, gifgroende meren, zwavelterrassen en kokende beken, een heel indrukwekkende ervaring.

Hier in het backpackershostel heb ik ook een goede tijd gehad. Iedereen is hier erg open en in voor een praatje, ik heb een aantal keer samen gegeten met Duitse backpackers, heel gezellig. Het maffe is dat ik in het hostel haast meer Duits praat dan Engels, goed voor m'n talen!
Ik ben echt blij dat het zo makkelijk is om zo contacten te leggen, ik hoef me hier in elk geval niet eenzaam te voelen.

Vandaag (donderdag 12 oktober) ga ik naar Taupo, gelegen aan het grootste meer van Nieuw Zeeland, middenin het Noordereiland, met uitzicht op besneeuwde vulkanen. Daar wil ik ook nog een dagtocht doorheen maken. Updates volgen!

Tot slot wil ik iedereen hartelijk bedanken voor jullie berichten op m'n weblog. Heel fijn om te krijgen, blijf ze vooral schrijven, ik voel me er echt door gesteund!

Hartelijke groeten aan iedereen,

Sytze

Foto's Rotorua

Wai-O-Tapu thermisch-vulkanisch Park, 30 km ten zuiden van Rotorua
Zwavelvlakten in de Sulphurbay bij Rotorua
Dampende, hete vijver in een park in Rotorua
Een van de vulkanische meren tijdens m'n fietstocht, met op de achtergrond de in 1886 uitgebarsten vulkaan Tarawera

Kaart Northland

Verslag van de rondreis door Northland

Ha iedereen!

Hierbij dan de beloofde foto's van mijn tijd op de boerderij van de familie Borger en de rondreis door Northland.

De laatste keer dat ik iets om m'n weblog schreef, was in Omapere. Vanaf daar ben ik verder naar het noorden gereden, met een grote boog, omdat ik de Hokianga harbour per veerboot moest oversteken, een stuk verder landinwaarts. Het was een hele mooie rit, door de heuvels en bergen van Northland, met mooie uitzichten over de Harbour. Na de ferry heb ik Kohukohu bezocht, een voor Nieuw Zeelandse begrippen oude historische plek en voormalig centrum van de Kauri houthandel. Ik heb ontdekt dat twintig houten huizen bij elkaar van een jaar of honderd oud, in Nieuw Zeeland al een historische hotspot wordt genoemd. Maar wanneer ik probeerde mijn europese ideeen over historische plekken opzij te zetten, was het toch best een interessant plaatsje. Vooral als ik me probeerde in te denken hoe de eerste pioniers hier geleefd moeten hebben, in een voor hen totaal vreemd land, om er een nieuw bestaan op te bouwen.

Ik ben naar Ahipara gereden, waar ik een heel leuk, gezellig hostel aantrof. Er waren veel Duitse backpackers, dus ik kon onverwacht mijn Duits nog wat bijspijkeren. Ik heb een heel gezellige avond gehad en vond het eigenlijk jammer dat ik de volgende dag alweer wegging. Maar ik wilde graag naar Cape Reinga en dan weer terug langs de oostkust, dus had mijn tijd wel nodig.

Het was een hele lange rit naar Cape Reinga, door een bijzonder verlaten gebied. Een beetje zoals ik me de Great Plains in Amerika voorstel, zo zag het er soms uit. De laatste 20 km ging over een gravelroad, daar werd het ook weer een stuk heuvelachtiger. Net voordat ik die weg opreed, kwam ik een lifter tegen, die ik mee genomen heb. Het bleek een Amerikaanse student te zijn die ook ook weg was naar Cape Reinga. Dat kwam mooi uit (er waren ook eigenlijk geen andere mogelijkheden om heen te gaan...). Samen met hem heb ik Cape Reinga bezocht en daar nog een stuk gewandeld langs de kliffen. Een prachtige plek! Van bovenaf zagen we in de diepte de golven op de rotskust beuken, heel indrukwekkend. Voor de Maori is Cape Reinga ook een speciale plek, omdat hier de geesten van overledenen het land verlaten. Er staat onderaan de kliffen en enzame boom die altijd beweegt, volgende Maori omdat de geesten door die boom richting zee gaan. Verderop in de zee is de plek waar de Tasmanzee en de Stille oceaan elkaar ontmoeten, met allerlei draaikolken en golven die tegen elkaar botsen. De Maori geloven dat de zielen in die draaikolken verdwijnen en dan in het Maori-hiernamaals terrecht komen.
We zijn nog helemaal naar beneden gelopen en zagen van dichtbij de enorme golven stukslaan op de rotsen. We waren allebei enorm onder de indruk van de natuurkrachten hier, het was dan ook erg leuk om dat samen mee te maken, in plaats van alleen.

Na Cape Reinga ben ik weer helemaal terug naar het zuiden gereden, naar de Whangaroa Harbour aan de westkust. Een prachtige, fjordachtige zeearm, met hier en daar grote rotspunten van zo'n tweehonderd meter hoog, die uit het landschap oprezen. Dit waren de overblijfselen van oude vulkanen, het binnenste, harde gedeelte, waaromheen alles weggeerodeerd was. Ik heb zo'n rotspunt beklommen en had vanaf daar een schitterend uitzicht over de harbour. Ik heb daar wel uur gezeten, ik was er echt van onder de indruk. Wat vooral ook heel speciaal was daar, waren de steeds wisselende wolkenluchten die zorgen voor heel mooie lichteffecten over de harbour. Magnifiek!

Na Wangaroa ben ik langs de kust verder gereden, met steeds geweldige uitzichten over de kust en de eilanden voor de kust. Regelmatig kwam ik langs prachtige, stille baaien, ik heb hier dan ook (heel) regelmatig gestopt om foto's te nemen, die ik helaas niet allemaal op m'n weblog kan zetten...
Ik kwam uit in Keri Keri, een klein stadje waar een Maori-vissersdorp is nagebouwd. Interessant om een indruk te krijgen van de manier waarop Maori leefden in de tijd dat de eerste pioniers zich vestigden in Nieuw Zeeland. Er was hier ook een zogenaamde Pa, een verhoogde, versterkte plek bovenop een heuvel een soort Maori-burcht. Er was namelijk in het verleden nogal wat strijd tussen Maori stammen onderling, dus om zich tegen vijanden te kunnen verdedigen werden dergelijke versterkingen gebouwd, compleet met palissaden, grachten en verdedigingssystemen. Daar is niet heel veel meer van over, maar desondanks boeiend om te bezoeken. De nacht na deze dag was de laatste dag voordat ik de auto terug zou brengen, en omdat ik toch een grote auto had, waar ik in kon slapen, besloot ik die nacht een stil weggetje ergens in het bos op te zoeken om daar te overnachten. Ik kwam uit bij de ruines van een in 1840 gebouwde, stenen, boerderij, compleet met een heel stelsel van muurtjes als erfafscheiding, helemaal verlaten. Uniek voor Nieuw Zeeland en ik vond het wel een geschikte plek om te overnachten. De volgende dag werd ik wakker van mensen die de ruines kwamen restaureren, maar ze maakten er totaal geen probleem van dat ik de auto daar had neergezet. No worries in Nieuw Zeeland!

Tenslotte heb ik nog de Bay of Islands bezocht, en Russel, de voormalige hoofdstad van Nieuw Zeeland. Bij dit stadje staat bovenop een heuvel een grote vlaggemast, die in 1840 werd opgericht als symbool van de nieuwe staat Nieuwe Zeeland. Verschillende Maori waren het niet helemaal eens met de gang van zaken destijds, dus deze vlaggemast werd door hen tot vier keer toe omgehakt. Uiteindelijk verzoenden Europeanen en Maori zich met elkaar, en als teken van die verzoening hebben Maori zelf een nieuwe boom als vlaggemast de heuvel opgesleept.

Na een intensieve week, waarin ik veel heb gezien, kwam ik weer terug in Paparoa. Het was leuk om hier terug te zijn en m'n verhaal kwijt te kunnen. De volgende dag ben ik met de vrachtwagen die nieuwe kippen had afgeleverd op de boerderij, teruggereden naar Orewa, naar de familie Van Tonder. Aankomend weekend ga ik met de jeugd van alle Reformed Curches op het Noorereiland een weekend naar Rotorua, vier uur rijden naar het zuiden. Het lijkt me heel leuk om op die manier jongeren te ontmoeten, ik heb er zin in!

Groeten uit Orewa,

Sytze

Whangaroa Harbour en de East Coast

Uitzicht over de Whangaroa Harbour, vanaf de top van een oude vulkaan
Een van de vele baaien aan de East Coast, tusen Whangaroa en Keri Keri
Russell, ooit (heel kort) de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Hier vlakbij is het verdrag getekend dat de verdeling van land regelde tussen Maori en de Engelsen, in feite de geboorte van de staat Nieuw Zeeland.

Cape Reinga

De stille oceaan en de Tasman zee komen bij Cape Reinga bij elkaar. De zee is dan ook erg woest en de golven beuken echt op de kust, heel indrukwekkend Overslaande golven voor de kust.
Deze foto heeft de Amerikaanse lifter die ik mee had genomen, van mij gemaakt bij Cape Reinga. Op de achtergrond is Cape Maria van Diemen te zien, zo genoemd door Abel Tasman, toen hij in 1643 Nieuw Zeeland ontdekte. Een stukje Nederlandse geschiedenis dus in het uiterste noorden van Nieuw Zeeland!

Het hostel in Ahipara

Duitse backpackers, die ik heb ontmoet in het hostel in Ahipara, heel gezellige lui.

Het hostel in Ahipara, in een oud herenhuis van Kauri hout.

Het landschap op weg naar Ahipara. Dit soort landschappen zijn heel typisch voor dit deel van Nieuw Zeeland. Echt een genot om doorheen te rijden!

De zandduinen bij Omapere

De enorme zandduinen bij Omapere, bij de monding van de Hokianga Harbour. De hoogste duinen hier zijn maar liefst 150 m. hoog!
Zonsondergang bij de monding van de Hokianga Harbour.
Beklimming van de duinen. Vooral het contrast tussen de geelwitte duinen, de blauwe zee en de groene heuvels vond ik heel bijzonder.
Zandsculpturen, gevormd door de wind, bovenop de duinen.

Op weg naar de Kauribossen

De auto van de familie Borger, waarmee ik de rondreis door Northland heb gemaakt. Bert Borger probeerde nog te voorkomen om op de foto te komen, maar te laat!
Rivier door de Kauribossen in de buurt van de Tane Mahuta. Let op de enorme treefern!
Een van de Gigantische Kauri's in het Trounson Kauri Park.